บทที่ 648 ดาบบีบนักโทษหัวดื้อ โจมตีจิตใจกลางห้องขัง

"ข้าจ้าวเหิง รับพวกเจ้าไว้ ไม่ใช่เพราะข้ามีเมตตา"

"ข้าให้ข้าวพวกเจ้ากิน ให้งานพวกเจ้าทำ ให้ที่พักพิงหลบแดดหลบฝนแก่คนเฒ่าคนแก่และเด็กๆ ของพวกเจ้า ก็เพราะพวกเจ้าสามารถใช้สองมือของตนเอง แลกกับศักดิ์ศรีในการมีชีวิตอยู่ต่อไปได้"

"ข้าไม่ได้ขอร้องให้พวกเจ้ามาซาบซึ้งในบุญคุณ หรือโขกศีรษะขอบคุณข้า แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่า จะมีคนที่กินจนอิ่มแล้ว ไม่คิดหาหนทางมีชีวิตอยู่ต่อไป กลับคิดจะมาพังกำแพงของข้า!"

น้ำเสียงของเขาพลันสูงขึ้น ราวกับเสียงฟ้าร้องกึกก้อง

"พังกำแพงทิ้ง แล้วปล่อยให้ชาวเป่ยตี๋บุกเข้ามา ตายด้วยกันทั้งหมด นี่คือทางรอดที่พวกเจ้าต้องการอย่างนั้นหรือ!"