บทที่ 652 คำสัตย์ขัดหู แม่ทัพโอหังดันทุรัง

รองแม่ทัพผู้นี้เป็นคนรอบคอบ อยากจะนำความเป็นไปได้ทุกอย่างมาพิจารณาให้หมด

ทว่าความรอบคอบของเขา เมื่อเข้าหูเยลวี่ป๋าตู กลับกลายเป็นความขลาดเขลาและสั่นคลอนขวัญกำลังใจทหาร

เยลวี่ป๋าตูปรายตาเย็นชามองเขา แววตานั้นทำให้รองแม่ทัพหุบปากฉับในทันที ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีกแม้แต่ครึ่งคำ

เขาพลิกตัวลงจากหลังม้าตัวสูงใหญ่ ก้าวเท้ายาวๆ ไปยังซากปรักหักพังของกำแพงเป้าหมาย ใช้รองเท้าบูทหนังหุ้มเหล็กของตนเอง เตะเศษอิฐที่ตกกระจายอยู่บนพื้นอย่างดูแคลน

เขาหมุนตัวกลับ เผชิญหน้ากับเหล่าขุนพลเบื้องหลัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งอย่างไม่อาจโต้แย้งได้