บทที่ 680 ด่านว่างรอให้ยึดครอง หนี้แค้นต้องชำระ

ขอบตาของจ้าวเหิงแดงก่ำ ร่างกายสูงเก้าฉื่อระเบิดกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา น้ำเสียงของเขาดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี:

"พวกเจ้าลองถามใจตัวเองดูสิ ว่าในใต้หล้านี้ มีโจรภูเขากลุ่มใดบ้างที่สามารถทำได้ถึงขั้นนี้?!"

"มีโจรภูเขากลุ่มใดบ้าง ที่กล้าพุ่งทะยานเข้าปะทะกับคมดาบของทหารม้าเหล็กแปดหมื่นนาย?!"

เงียบกริบไร้สรรพเสียง

ทั่วทั้งด่านหูเหลา เหลือเพียงเสียง "เปรี๊ยะประ" ของกองไฟที่ลุกไหม้ และเสียงหวีดหวิวของสายลมราตรี