บทที่ 683 เสบียงมาใจสงบ เกลือซ่อนเงื่อนงำ

สีหน้าตื่นเต้นบนใบหน้าของอู๋กังแข็งค้างไปในพริบตา เขาอ้าปาก ความฮึกเหิมมุทะลุนั้นราวกับถุงลมที่ถูกเจาะจนแตก แฟบลงอย่างรวดเร็ว เขาเกาหัว ตอบอย่างซื่อสัตย์ว่า "ท่านจ้าว พี่น้องเก่าแก่ที่มาจากกองทัพชายแดน ส่วนใหญ่ล้วนขี่ม้าเป็น แต่... แต่นั่นก็แค่ขี่เป็นเท่านั้นขอรับ"

เขาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงเพิ่มความขมขื่นขึ้นมาหลายส่วน "การขี่ม้าเดินทาง กับการต่อสู้บนหลังม้า มันเป็นคนละเรื่องกันเลยนะขอรับ"

อู๋กังเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในการนำทัพ เขารู้ซึ้งถึงความแตกต่างในเรื่องนี้ดีกว่าใคร

"ไม่กลัวท่านหัวเราะเยาะหรอกนะขอรับ หากจะพูดถึงการปล่อยมือจากบังเหียนแล้วง้างธนูยิงบนหลังม้าที่กำลังควบกระโจน ในกองทัพของพวกเรา คาดว่าคงคัดคนออกมาได้ไม่เท่าไหร่หรอก" อู๋กังถอนหายใจ วิเคราะห์ต่อไปว่า "การไล่ล่าเมื่อคืนก่อนที่ทำผลงานได้ขนาดนั้น พูดกันตามตรง ก็คือได้เปรียบตรงที่พวกเรามีหน้าไม้เสินจีอยู่ในมือ ของพรรค์นั้นไม่ต้องเล็งให้เหนื่อย หลับตาลั่นไกก็พอแล้ว หากเปลี่ยนเป็นธนูแบบดั้งเดิมล่ะก็ อย่าว่าแต่ฆ่าศัตรูเลย แค่นั่งทรงตัวบนหลังม้าไม่ให้ตกลงมาก็ถือว่าเก่งแล้วขอรับ"

คำพูดเหล่านี้ ได้แทงทะลุความมองโลกในแง่ดีอย่างมืดบอดที่มาจากชัยชนะจนแตกสลายไปอย่างสิ้นเชิง