บทที่ 697 วิกฤตคืนหนาว ถ่านหินคลายทุกข์ราษฎร

ทว่าป่าเขาเล็กใหญ่ในชิงโจว เจ็ดแปดส่วนล้วนมีเจ้าของทั้งสิ้น ไม่เป็นภูเขาส่วนตัวที่ตระกูลใหญ่ล้อมเอาไว้ แล้วส่งบ่าวไพร่พาสุนัขไปเดินลาดตระเวน ก็เป็นภูเขาหลวงเขตหวงห้ามที่ราชสำนักกำหนดไว้ หากผู้ใดกล้าแตะต้องกิ่งไม้แม้แต่กิ่งเดียว ก็จะได้รับโทษเนรเทศ พวกขุนนางพอถึงหน้าหนาวก็มีฟืนเบี้ยหวัดที่ราชสำนักแจกจ่ายให้ ส่วนพวกราษฎรตาดำๆ ทำได้เพียงไปเก็บเศษไม้ตามภูเขารกร้างที่ไม่มีเจ้าของเท่านั้น

ปีแล้วปีเล่า ภูเขารกร้างถูกเก็บจนเตียนโล่งไปนานแล้ว อย่าว่าแต่กิ่งไม้เลย กระทั่งรากไม้ที่ฝังอยู่ในดินก็ยังถูกขุดขึ้นมาตากแห้งเพื่อใช้เป็นฟืน

"เขาหนิวเอ๋อร์ก็เช่นเดียวกันขอรับ" เฝิงหยวนยกมืออันผอมแห้งขึ้น ชี้ไปยังนอกประตูห้องประชุมที่เปิดอ้าอยู่ "ท่านจ้าว ดูสิขอรับ รอบนอกเขาหนิวเอ๋อร์รัศมีหลายสิบลี้ โล่งเตียนไปหมด กระทั่งหญ้าคาต้นเดียวก็ไม่เหลือ ทว่าลึกเข้าไปกลับมีป่าทึบเป็นผืนๆ แต่หลายปีก่อนในเขามีโจรป่าอำมหิต ชาวบ้านเข้าไปแล้วก็ไม่ได้กลับออกมา จึงไม่มีใครกล้าเข้าไป ตอนนี้แม้จะไม่มีภัยจากโจรป่าแล้ว แต่กองทัพเสวียนเจี่ยก็ตั้งด่านปิดล้อมภูเขาไว้ ชาวบ้านยิ่งไม่มีที่ให้ไปหาฟืนเลยขอรับ"

จ้าวเหิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าสงบลงเล็กน้อย

ที่เขาสั่งปิดล้อมภูเขา ก็เพื่อปกป้องความลับของเตาถลุงเหล็กกล้าและเตาปูนซีเมนต์ที่หลังเขา นี่คือรากฐานในการตั้งตัวของค่ายชิงเฟิง ทว่าเขาเป็นคนยุคปัจจุบัน ในหัวไม่มีแนวคิดการเอาชีวิตรอดอย่าง "ตัดฟืนผิงไฟ" ย่อมคิดไม่ถึงว่าคำสั่งปิดล้อมภูเขานี้ จะไปตัดหนทางรอดชีวิตสุดท้ายของชาวบ้านในการเก็บฟืนโดยไม่ได้ตั้งใจ