บทที่ 704 เหล็กกล้ากอบโกยเงินทอง เตาโคลนช่วยชีวิตราษฎร

จางแขนเหล็กยื่นมือตบหลังหัวเขาไม่เบาไม่แรงไปฉาดหนึ่ง "เจ้าไม่รู้ราคาตลาดเสียแล้ว นี่คือแผ่นเหล็กกล้าที่ใช้ตีเป็นผิวชั้นในและชั้นนอกเชียวนะ ตัวเตา ช่องด้านใน ถาดรองขี้เถ้าด้านล่าง แล้วก็ท่อระบายควัน... เมื่อคืนข้าชั่งน้ำหนักด้วยมือตัวเอง ของที่ตั้งอยู่บนพื้นชุดนี้ ต้องใช้เหล็กดิบไปถึงสิบห้าชั่งเต็มๆ"

จากนั้นเฒ่าจางก็แบกนิ้วมือหยาบกร้านทั้งหลายของเขาออก แจกแจงรายละเอียดความเป็นจริงต่อหน้าทุกคน "น้ำเหล็กที่ออกมาจากค่ายชิงเฟิงของพวกเรา เป็นวัสดุชั้นยอดที่สามารถใช้ในสนามรบตีเป็นดาบมั่วเตาฟันขาม้าขาดได้เลยนะ หากลอบขนไปขายในตลาดมืดแถวเมืองชิงโจวสักหน่อย อย่างน้อยๆ ราคาก็พุ่งขึ้นไปอีกไม่ต่ำกว่าสิบเท่า"

เขาถอนหายใจออกมา "ไม่นับเรื่องวัสดุ การขัดเกลาพื้นผิวภายนอกก็เสียเวลา การตีแผ่นเหล็กม้วนเป็นท่อก็เปลืองแรง ทุบตีเตาเหล็กออกมาได้สักใบเช่นนี้ หากคำนวณต้นทุนให้ต่ำที่สุดก็ต้องมีเงินสักสองสามตำลึง พวกชาวนาตาดำๆ ที่ยากจนจนไม่มีเงินซื้อกระทั่งฟืน และกำลังจะหนาวตายในฤดูหนาว ต่อให้ขายตัวทั้งครอบครัว ก็ไม่มีทางยืมเงินสามตำลึงมาซื้อก้อนเหล็กนี่ได้หรอก"

ต่อให้ถ่านรังผึ้งจะวิเศษเพียงใด มันก็เป็นเพียงแค่ของสำหรับจุดไฟ เตาที่ใช้ใส่มันกลับกลายเป็นกำแพงสูงตระหง่านที่คนธรรมดาก้าวข้ามไม่พ้น มีปัญญาซื้อแค่ม้าดี แต่ไม่มีปัญญาซื้ออานม้า ก็ไร้ประโยชน์

โจวโหย่วเถียนได้ยินการคำนวณบัญชีอย่างชัดเจนนี้ ก็โยนท่อนไม้ในมือทิ้ง เอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน "แล้วจะลงเอยอย่างไรล่ะ? ก้อนถ่านหินที่มีรูระบายอากาศรังผึ้งนี่ หากไม่นำไปวางไว้ในเตาที่โปร่งตรงกลางให้ลมเข้า โยนทิ้งไว้บนพื้นให้ตายอย่างไรก็จุดไม่ติดหรอกนะ หรือว่าจะให้ผู้คนเบิกตาดูอยู่เฉยๆ จริงๆ?"