บทที่ 706 แย่งคนจากพญามัจจุราช อาวุธสังหารสะท้านปฐพี

หลังเขาค่ายชิงเฟิง ในลานเรือนโรงหมอที่ดูไม่สะดุดตาของเฉียนปู้โส่ว มีกลิ่นปะปนกันมั่วไปหมดจนชวนให้เวียนหัว

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นฉุนจัดของแอลกอฮอล์ความเข้มข้นสูง ลอยปะทะกันไปมาในพื้นที่อันคับแคบ บนเตียงไม้กลางลานเรือน มีทหารหนุ่มแห่งกองทัพเสวียนเจี่ยนอนอยู่ ชายฉกรรจ์ผู้นี้เพิ่งจะถูกหน้าไม้ซ่อนของพวกเป่ยตี๋ยิงเข้าที่ต้นขาจนเนื้อหลุดไปชิ้นใหญ่ ตอนที่กวาดล้างสนามรบหน้าด่านหูเหลาเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ในยามนี้ เขากำลังกัดผ้าป่านชุบน้ำเกลือไว้แน่น ลำคอส่งเสียงครางอู้อี้ราวกับสัตว์ป่า เหงื่อเย็นเยียบที่หน้าผากไหลย้อยลงมาตามแก้ม

โม่เจิ้งชิงหลังค่อม ยืนทื่อเป็นท่อนไม้อยู่ข้างเตียง ไม่ไหวติง

ดวงตาอันขุ่นมัวของเขาเบิกกว้าง สายตาจับจ้องไปที่ใบมีดรูปร่างประหลาดในมือของเฉียนปู้โส่วเขม็ง

นั่นคือมีดใบหลิวที่ตีขึ้นจากเหล็กกล้าชั้นดี บางเฉียบจนแทบจะโปร่งแสง เมื่ออยู่ในมือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของเฉียนปู้โส่ว ใบมีดนี้ก็ราวกับมีวิญญาณ เพียงแค่ข้อมือขยับเบาๆ คมมีดก็กรีดผ่านขอบปากแผล เลาะเอาเนื้อเน่าเปื่อยสีดำหลุดลอกออกไปอย่างหมดจด โดยไม่มีความลังเลหรือเชื่องช้าเลยแม้แต่น้อย