บทที่ 734 นักฆ่าลอบจู่โจมยามวิกาล ศรนับหมื่นทะลวงขั้วหัวใจ

เกิ่งคุนตบบ่าเขา ไม่ได้พูดต่อ เขาเงยหน้าขึ้นมองดูจันทร์เสี้ยวที่ถูกเมฆดำบดบังไปครึ่งดวง บรรดาคหบดีในเมืองชิงโจวมีพฤติกรรมเช่นไร ช่วงหลายวันมานี้เขาล้วนสืบจนรู้แจ้งหมดแล้ว เป็นฝูงแมลงกินคนที่เคี้ยวกลืนไม่เหลือแม้แต่กระดูก การตัดหนทางทำเงินของพวกมัน ก็ทรมานยิ่งกว่าไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษของพวกมันเสียอีก

ลมกลางคืนม้วนเอาใบไม้แห้งบนพื้น ปะทะเข้ากับยอดกำแพงจนเกิดเสียงดังซ่าๆ ภายในหมู่บ้านซิ่งฮวา เสียงฝีเท้าลาดตระเวนดังเป็นระเบียบและทรงพลัง ลูกหน้าไม้ในป้อมลับสาดประกายแสงเย็นเยียบสีน้ำเงินหม่น ตาข่ายผืนใหญ่ได้ถูกกางออกแล้ว

เที่ยงคืนของวันต่อมา ยามจื่อ

รัตติกาลมืดมิดดั่งน้ำหมึก กลืนกินหมู่บ้านซิ่งฮวานอกเมืองชิงโจวไปจนหมดสิ้น

เงาดำดุจภูตผีสามสิบสาย อาศัยแสงดาวอันริบหรี่เป็นเครื่องกำบัง แนบชิดติดพื้นดิน เลื้อยคลานอย่างเงียบเชียบมุ่งหน้าไปยังกำแพงสูงของหมู่บ้านราวกับงู ลมหนาวพัดกรรโชกผ่าน ทว่าไม่อาจทำให้ชายเสื้อของพวกเขาปลิวไสวได้เลยแม้แต่น้อย