บทที่ 742 เกลือบริสุทธิ์เกล็ดหิมะ พ่อค้าคลุ้มคลั่ง

จ้าวเหิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดสนิทไปแล้ว มีเพียงโคมไฟสองดวงที่แขวนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ส่องแสงสีเหลืองสลัวแกว่งไกวไปมาท่ามกลางลมหนาว

"ฟ้ามืดแล้ว ทางลงเขาเดินลำบาก คืนนี้ก็พักผ่อนในค่ายก่อนเถอะ" น้ำเสียงของจ้าวเหิงราบเรียบ ฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ "พรุ่งนี้เช้าค่อยลงเขาก็ยังไม่สาย"

หูหย่งฝูใจกระตุกวูบ ตั้งใจจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ

ค้างคืนในค่ายชิงเฟิงหรือ? นี่เป็นความกรุณาที่คนทั่วไปไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน เขาเป็นเพียงพ่อค้าต่างแซ่คนหนึ่ง มีคุณสมบัติอะไรถึงจะได้รับเกียรตินี้?

แต่เมื่อลองคิดดูอีกที นี่... นี่ไม่ใช่โอกาสทองจากสวรรค์ในการกระชับความสัมพันธ์ให้สนิทสนมยิ่งขึ้นหรอกหรือ?