บทที่ 768 รอยเท้าปริศนา ท่ามกลางหิมะแฝงไอสังหาร

นักพรตเฒ่าเสวียนจีได้ยินดังนั้นก็หันกลับมาหัวเราะร่า แล้วมองดูศิษย์หลานผู้เป็นดั่งหลานชายแท้ๆ ที่ถูกความหนาวจนปลายจมูกแดงก่ำ

"พ่อเจ้าให้ไป เจ้าก็ต้องไป" เขาเอ่ยอย่างเนิบนาบ "เก่งแต่ฝึกมวยจะมีประโยชน์อะไร ต่อให้อ่านหนังสือไม่แตกฉาน ก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาบอดหรอกหรือ? หากโตขึ้นเป็นได้แค่คนป่าเถื่อนที่เอาแต่แกว่งดาบแกว่งทวนไปวันๆ ก็คงช่วยงานพ่อเจ้าไม่ได้หรอก"

เถี่ยตั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ไม่เอ่ยปากพูดอะไรอีก ทำเพียงติดตามไปเงียบๆ

นักพรตเฒ่าเสวียนจีเห็นเขาเชื่อฟังก็พยักหน้าด้วยความพอใจ กำลังจะเอ่ยต่อ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับหุบฉับในทันที

เขาหยุดฝีเท้า สายตาจับจ้องเขม็งไปยังตำแหน่งที่ไม่ไกลนักตรงหน้า บนพื้นหิมะที่เรียบสนิทนั้นมีรอยเท้าอยู่แถวหนึ่ง