บทที่ 780 ภาพวาดสองใบ หนอนบ่อนไส้ในค่าย

จ้าวเหิงมองดูจ้าวเหี่ยน ก่อนจะหันไปมองเฉินจงและหลินเยว่ที่อยู่ข้างกายเขา ความสงสัยประการสุดท้ายในใจก็มลายหายไปสิ้น

เขาพยักหน้าช้าๆ ถือเป็นการยอมรับของขวัญอันล้ำค่าจากจ้าวเหี่ยน รวมถึงภาระอันหนักอึ้งที่มาพร้อมกับของขวัญชิ้นนี้ด้วย

"เก้าปีก่อน เสด็จพ่อสวรรคตอย่างกะทันหันเกินไป" น้ำเสียงของจ้าวเหี่ยนเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและเจือด้วยความแค้นที่ฝังลึก "เว่ยอู๋หยาไอ้แก่จิ้งจอกนั่นวางแผนมานาน ฉวยโอกาสก่อการในเมืองหลวง หน่วยชิงหลง หน่วยเสวียนอู่ และหน่วยไป๋หู่ เพราะกำลังส่วนใหญ่รวมตัวกันอยู่ในเมืองหลวง จึงถูกกวาดล้างอย่างเลือดเย็นจนแทบสูญสิ้น"

จ้าวเหิงเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว มิน่าเล่าหน่วยองครักษ์ลับทั้งสี่ที่เคยรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด บัดนี้จึงเหลือเพียงทหารพ่ายเหล่านี้

"มีเพียงหน่วยจูเชวี่ยเท่านั้น" จ้าวเหี่ยนเปลี่ยนน้ำเสียง แววตาเผยให้เห็นความรู้สึกโล่งใจเป็นครั้งแรก "เพราะหน้าที่ของพวกเขา คนส่วนใหญ่จึงมักจะปลอมตัวเป็นชาวบ้านปะปนอยู่ในสามสิบหกหัวเมืองของต้าอวี๋มาตลอดทั้งปี จึงรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนั้นมาได้ และรักษาโครงสร้างส่วนใหญ่เอาไว้ได้"