บทที่ 784 สั่งสอนด้วยวาจาและแบบอย่าง สาบานพิทักษ์ความสงบสุข

เถี่ยตั้นที่ยืนอยู่ด้านข้าง แหงนหน้ามองบิดามารดามาโดยตลอด เขาไม่แสดงอารมณ์ออกมาอย่างเปิดเผยเหมือนผู้เป็นมารดา ทว่ามือน้อยๆ ที่กำแน่นเป็นหมัด และโครงหน้าที่ตึงเครียดซึ่งถอดแบบมาจากจ้าวเหิง ล้วนบ่งบอกถึงความไม่สงบภายในใจของเขา

ในเวลานี้ ท้ายที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดึงชายเสื้อของจ้าวเหิง แหงนดวงหน้าที่เด็ดเดี่ยวขึ้น และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอย่างยิ่ง "ท่านพ่อ เมื่อคืนข้าตกลงกับท่านแม่แล้วขอรับ หากมีคนร้ายบุกเข้ามา ข้าจะใช้วิชาดาบที่ท่านอาจารย์ปู่สอน สู้ตายกับพวกมัน! เพื่อปกป้องท่านแม่และน้องสาว!"

เด็กน้อยวัยเจ็ดขวบ เอ่ยวาจาหนักแน่นดุจหินผา

จ้าวเหิงมองดูดวงตาที่กระจ่างใสและแน่วแน่ของเถี่ยตั้น ราวกับได้เห็นตัวเขาอีกคนหนึ่ง เขาไม่ได้หัวเราะ และไม่ได้ดุว่าลูกทำตัวเหลวไหล เพียงแต่ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับบุตรชาย เขายื่นมือใหญ่ที่อบอุ่นออกไป ลูบศีรษะเล็กๆ ของเถี่ยตั้นเบาๆ

ไร้ซึ่งคำพูดใด ทว่าความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากก้นบึ้งของหัวใจนั้น กลับทำให้เถี่ยตั้นรู้สึกภาคภูมิใจยิ่งกว่าคำชมเชยใดๆ