บทที่ 818 เหมืองร้างซ่อนสมบัติ อสนีบาตทำลายเกราะ

เฉินซานหยวนยืนอยู่หน้าประตูค่าย จ้องมองไปยังทิศทางนั้นอยู่นานมาก เขาหันหน้าไปมองจ้าวเหิง

"อาจารย์ ลูกน้องไม่เข้าใจเลยครับ" เฉินซานหยวนเอ่ยปาก "หินที่เนินหินดำนั่นแข็งยิ่งกว่าเหล็กดิบเสียอีก จอบสับลงไปทิ้งไว้ได้แค่รอยสีขาวๆ พวกเราใช้ระเบิดสะท้านฟ้าหนึ่งพันลูก แลกกับเหมืองร้างที่ขุดไม่เข้าเลยแบบนี้ นี่มันไม่ใช่การค้าที่ขาดทุนย่อยยับหรอกหรือครับ?"

จ้าวเหิงไม่ได้ตอบคำถาม หมุนตัวเดินกลับไป เฉินซานหยวนเดินตามหลังไปพลางพูดไปพลาง "ระเบิดสะท้านฟ้าหนึ่งพันลูกนั่นถึงพวกเราจะไม่ได้ใช้ แต่อานุภาพของมันก็เห็นๆ กันอยู่ เหอจิ่งหมิงได้ของพวกนี้ไป หากวันข้างหน้าเกิดแว้งกัดขึ้นมา พวกเราจะไม่กลายเป็นเลี้ยงเสือไว้เป็นภัยหรือครับ?"

จ้าวเหิงก้าวข้ามธรณีประตูห้องประชุม บนโต๊ะยังคงกางแผนที่แร่ธาตุเหยี่ยนโจวที่เหอจิ่งหมิงทิ้งไว้ หนังสือสัญญาถูกทับไว้ใต้ถ้วยชา จ้าวเหิงเดินไปที่โต๊ะ ยื่นมือชี้ลงบนแผนที่

"เหมืองเหล็กงั้นหรือ?" ปลายนิ้วของจ้าวเหิงเคาะลงบนกระดาษหนังแกะ "ข้าเคยพูดตอนไหนกันว่าสิ่งที่ข้าต้องการคือเหมืองเหล็ก?"