บทที่ 857 ใจราษฎร์ดั่งเหล็กกล้า ทูตฉู่ขวัญผวา

เดินผ่านไปสามถนน คิ้วของซ่งเหลียนยิ่งขมวดแน่นขึ้น ฝีเท้าก็ยิ่งเชื่องช้าลง

ไม่มีผู้ลี้ภัยเลย

ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว

นี่มันยุคที่ใต้หล้าเกิดความวุ่นวายนะ! ต่อให้เป็นในดินแดนฉู่แห่งจิงโจวที่ได้ชื่อว่ามั่งคั่งที่สุดในใต้หล้าและมียุ้งฉางอุดมสมบูรณ์ ขอเพียงออกนอกกำแพงเมืองชั้นในไป ที่ตีนกำแพงเมืองชั้นนอกหรือในวัดร้าง มีเช้าวันไหนบ้างที่ไม่ต้องหามศพผู้ลี้ภัยที่หิวตายหรือหนาวตายออกไปสักศพสองศพ?

แต่ในเมืองชิงโจวแห่งนี้ เขาเดินจากทิศตะวันออกของเมืองไปจนถึงทิศตะวันตก ไม่เพียงแต่จะไม่เห็นคนอดอยากที่เสื้อผ้าขาดวิ่นเดินขอทานอยู่ตามข้างถนนเท่านั้น แม้แต่บนใบหน้าของชาวบ้านธรรมดาเหล่านั้น ก็ยังไม่เห็นถึงความหวาดกลัวหรือความด้านชาต่อยุควิกาลเลยแม้แต่น้อย