บทที่ 865 เป็นเช่นนี้มาตลอด แล้วมันถูกต้องหรือ

แต่ทว่า เมื่อช่วงเวลานี้มาถึงจริงๆ การถูกซ่งเหลียนนำมาวางไว้บนโต๊ะราวกับกำลังเร่ขายสินค้าหรือสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งต่อหน้าผู้ชายแปลกหน้า และประกาศ 'มูลค่า' ของนางเสียงดังลั่น ความรู้สึกอัปยศอดสูที่ซึมลึกเข้าไปในกระดูก ก็ยังคงถาโถมเข้าท่วมท้นนางราวกับคลื่นยักษ์

นางผู้เป็นถึงท่านหญิงอันหนิงผู้สูงศักดิ์ ฝึกดาบมาสิบปี เคยใฝ่ฝันว่าจะได้ควบม้าตะลุยสมรภูมิ สร้างผลงานเกรียงไกรเหมือนกับแม่ทัพเลื่องชื่อเหล่านั้น มาบัดนี้ กลับต้องอาศัยการขายเรือนร่างของตัวเอง เพื่อแลกกับอาวุธปืนไม่กี่ชิ้นให้กับบิดาที่ไม่เคยใส่ใจความเป็นตายของนางเลย!

หากค่ายชิงเฟิงหรือจ้าวเหิงเป็นฝ่ายมาสู่ขอเอง ต่อให้เป็นการบังคับแต่งงาน นางก็อาจจะไม่รู้สึกอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้ แต่ตอนนี้ บิดาบังเกิดเกล้าของนาง กลับเป็นฝ่ายกระตือรือร้นจับนางมัดใส่ห่อส่งมาขึ้นเขียงให้คนอื่นถึงที่!

เซี่ยงเฟยเยี่ยนรู้สึกว่าแม้แต่การหายใจของตัวเองก็ยังยากลำบาก ขอบตาร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอเบ้าอย่างไม่อาจควบคุม ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา

แต่ความหยิ่งทะนงที่ฝังอยู่ในกระดูกไม่อนุญาตให้นางพังทลายลงในเวลานี้ นางกัดริมฝีปากล่างแน่น ต่อให้ได้กลิ่นคาวเลือดก็ไม่ยอมคลาย นางยืนหยัดอย่างดื้อรั้นอยู่ตรงนั้นโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใดผ่านผ้าแพรสีขาวของหมวกคลุมหน้า