ตอนที่ 906 ลำพองดูแคลน ก้าวสู่กับดักตาย

บนเนินสูงห่างออกไปสองลี้ เยลวี่ปาตูกวาดสายตามองทหารต้าอวี๋เพียงหยิบมือบนกำแพงเมืองที่ยืนแทบไม่อยู่ ประกอบกับลูกธนูอันไร้เรี่ยวแรงเหล่านั้น เขาก็หัวเราะจนตัวงอ เกือบจะพลัดตกจากหลังม้า

"ฮ่าๆๆๆ! ดูสิ แม่ทัพทั่วป๋า รีบดูเร็วเข้า!" เยลวี่ปาตูชี้ไปยังด่านหูเหลา หัวเราะจนน้ำตาเล็ด "นี่น่ะหรือกลลวงที่เจ้าว่า? พวกผีขี้โรคไม่กี่ร้อยคนนี่ แม้แต่คันธนูยังง้างไม่ไหวเลย! ต่อให้ข้าผู้เป็นอ๋องไปยืนเฉยๆ ให้พวกมันยิง มันยังยิงไม่โดนส้นเท้าข้าเลยด้วยซ้ำ!"

จากนั้น เขาก็หันขวับกลับมา ใช้สายตาเย้ยหยันมองไปยังเยลวี่ฉาเกอ "น้องสาม ไหนเจ้าคุยโวว่าจ้าวเหิงเก่งกาจดั่งทหารสวรรค์อย่างไรเล่า? ทำไมกัน ทหารสวรรค์ก็กลัวโรคระบาดด้วยงั้นรึ? ความกล้าของเจ้านี่ ช่างขลาดเขลายิ่งกว่าตัวตุ่นในทุ่งหญ้าเสียอีก!"

เยลวี่ฉาเกอค้อมศีรษะประสานมือ แสร้งทำเป็นละอายใจอย่างยิ่ง "พี่ใหญ่บารมีสะเทือนฟ้าดิน เป็นข้าน้องที่ตาไร้แววไปเอง ในเมืองนี้คนตายหมดแล้วจริงๆ พี่ใหญ่ใช้ทหารดั่งเทพเซียน ข้าน้องเลื่อมใสจนมิอาจบรรยาย"

"เหอะ นับว่าเจ้ารู้ความ" เยลวี่ปาตูแค่นเสียงหยิ่งผยอง ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นชม "ผลงานชิ้นเอก" ของตนต่อไป