ตอนที่ 936 พ้นคุกใต้ดิน, มุ่งสู่หูเหลา

ต้านไถหมิงอวี่มองประตูคุกที่เปิดอ้า ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่อยู่นานสองนาน เขาขยี้ตาพลางเอ่ยถามตะกุกตะกัก "พี่...พี่เขย ท่าน ท่านปล่อยข้าออกมาแบบนี้เลยหรือ ไม่โบยไม้ทหารข้าแล้วหรือ"

"ทำไม ยังอยู่ไม่พอหรือ อยากให้ข้ายกสำรับกับข้าวเข้าไปให้เจ้ากินข้างในไหมล่ะ" จ้าวเหิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

"ไม่ๆๆ! อยู่พอแล้ว อยู่พอแล้ว!" ต้านไถหมิงอวี่รีบมุดตัวออกจากประตูคุก ดีอกดีใจจนถูไม้ถูมืออยู่กับที่ "พี่เขย ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านเอ็นดูข้า! พี่สาวก็เอ็นดูข้าด้วยใช่หรือไม่ ถึงได้ให้ท่านมาปล่อยข้าแบบนี้"

"พี่สาวเจ้าบอกว่า ให้เจ้าอยู่ข้างในนั้นไปจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวโน่น" จ้าวเหิงเอ่ยดับฝันเขาลงทันควัน

ต้านไถหมิงอวี่หน้าเจื่อนลงทันที ก่อนจะรีบขยับเข้าไปใกล้จ้าวเหิง แล้วฉีกยิ้มประจบประแจง "พี่เขย ในเมื่อข้าได้ออกมาแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไปรบกับพวกเป่ยตี๋ได้แล้วใช่หรือไม่"