ตอนที่ 960 วาจาเชือดเฉือน, ยิ้มรับสัญญาร่วมมือ

จ้าวเหิงข่มความปีติยินดีในใจเอาไว้อย่างสุดกำลัง เขาสูดหายใจเข้าลึกสองครา ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาและลำบากใจอีกครั้ง

เขาค่อยๆ หันกลับมา สายตาจับจ้องไปที่ซ่งเหลียนอย่างแน่วแน่ นิ่งเงียบไปนานนับสิบกว่าลมหายใจ

สิบกว่าลมหายใจนี้ สำหรับซ่งเหลียนแล้วช่างยาวนานยิ่งกว่าหนึ่งปีเสียอีก

"ใต้เท้าซ่ง..." ในที่สุดจ้าวเหิงก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแฝงความหนักแน่นอย่างยิ่ง "ท่านรู้หรือไม่ว่า ค่ายชิงเฟิงของข้าต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายไปมากเพียงใดกว่าจะฝึกฝนพลปืนใหญ่ที่ชำนาญการขึ้นมาได้สักคน? คนเหล่านี้ล้วนเป็นแก้วตาดวงใจของข้าจ้าวเหิงทั้งสิ้น ท่านอ้าปากขอยืมไปดื้อๆ เช่นนี้ หากระหว่างทางเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา หรือไปถูกข่มเหงรังแกที่จิงโจวของพวกท่านเล่า..."

"ไม่มีทางเป็นเช่นนั้นเด็ดขาด!" ทันทีที่ซ่งเหลียนได้ยินว่าคำพูดของจ้าวเหิงมีแววผ่อนปรน ก็ตื่นเต้นจนแทบจะคุกเข่าสาบานตรงนั้น "หากท่านอาจารย์ยังไม่วางใจ หัวบนบ่าของข้าผู้นี้ก็ขอฝากไว้ที่เขาหนิวเอ่อร์ชั่วคราว! หากแม่ทัพทั้งสองท่านต้องเสียขนหน้าแข้งไปแม้แต่เส้นเดียวในดินแดนฉู่ ท่านอาจารย์ส่งคนไปบั่นหัวข้าได้ทุกเมื่อ!"