ตอนที่ 962 เสือร้ายกางกรงเล็บ ราชทูตฉู่ตระหนก

บทที่ 962 เสือร้ายกางกรงเล็บ ราชทูตฉู่ตระหนก เมื่อมองขบวนรถค่อย ๆ ลับหายไปในม่านฝุ่นควันตรงสุดปลายถนน เฉินซานหยวนที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลังจ้าวเหิงมาตลอดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ท่านอาจารย์" เฉินซานหยวนก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างแน่นหนา แววตาเต็มไปด้วยความกังวลใจ "ผู้น้อยไม่เข้าใจเลยขอรับ พระโพธิสัตว์เหล็กนั่นคือหยาดเหงื่อแรงกายของพวกเราบนเขาด้านหลัง เป็นศัสตราเทพที่ชี้ขาดผลแพ้ชนะในสนามรบได้ ท่านกลับขายให้อ๋องฉู่ไปดื้อ ๆ ถึงสิบกระบอกเช่นนี้ ท่านไม่กลัว... ไม่กลัวเจ้าเฒ่าบัดซบเซี่ยงเทียนเซียวได้ของพวกเราไปแล้ว จะหันกลับมาหันปากกระบอกปืนเล็งใส่ค่ายชิงเฟิงของพวกเราหรอกหรือขอรับ"

เฉินซานหยวนเป็นทหารแท้ ในหัวของเขา อาวุธที่ดีที่สุดควรต้องนอนเน่าอยู่ในคลังของตัวเอง ย่อมไม่มีทางปล่อยให้หลุดรอดออกไปข้างนอกเพื่อเกื้อหนุนศัตรูเด็ดขาด

จ้าวเหิงไม่ได้หันกลับมา สายตายังคงทอดมองเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น ลมสารทอันหนาวเหน็บพัดปอยผมยาวสยาย บนใบหน้าคมคายดั่งสลักเสลาไร้ซึ่งระลอกอารมณ์ใด ๆ

"ซานหยวนเอ๋ย" จ้าวเหิงเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ น้ำเสียงแฝงความลุ่มลึกอย่างยากจะอธิบาย "เจ้าเป็นแม่ทัพที่ดี เรื่องการนำทัพออกศึก เจ้ามีฝีมือเยี่ยมยอด แต่เรื่องการคาดคะเนทิศทางสถานการณ์ใต้หล้า เจ้ายังต้องเรียนรู้อีกมาก"