ตอนที่ 965 ตระหนกภัยแล้ง วางสามแผนรับมือ

หลี่เถี่ยซานเคยเป็นท่านหัวหน้ารองแห่งค่ายม้าดาบมาก่อน งานที่ทำคือการดิ้นรนเอาชีวิตรอดในปีกาลี เขารู้ซึ้งเกินใครว่าเบื้องหลังคำว่า "ภัยแล้งใหญ่" ซุกซ่อนเลือดและน้ำตาไว้มากเพียงใด

"น้องซานหยวน เจ้าคิดอะไรง่ายเกินไปแล้ว!" หลี่เถี่ยซานยืดตัวขึ้นนั่งตรงอย่างกะทันหัน "ภัยแล้งหากกินเวลาแค่เดือนสองเดือนยังพอทำเนา แต่ถ้าต้องเผชิญกับทุพภิกขภัยแผ่กว้างผืนดินแตกระแหงนับพันลี้ติดต่อกันเล่า ตอนนั้นข้าพาพวกพี่น้องหนีภัยแล้งอยู่ในยงโจว ได้เห็นมากับตาตัวเอง! พืชพันธุ์ในไร่นาแห้งแล้งจนรากแทบมอดไหม้กลายเป็นเถ้า ลำน้ำแห้งเหือดจนดินแตกเป็นร่องกว้างตั้งสามนิ้ว! อย่าว่าแต่อาหารการกินเลย กระทั่งเปลือกไม้กับรากหญ้ายังถูกผู้คนลอกกินจนเหี้ยนเกลี้ยง! สุดท้ายพอไม่มีอะไรจะกินจะทำอย่างไร แลกเปลี่ยนลูกกันกินน่ะสิ! นั่นไม่ใช่คนแล้ว นั่นมันผีสางที่หิวจนคลั่งต่างหาก!"

เฉินซานหยวนถูกถ้อยคำเหล่านี้ของหลี่เถี่ยซานสั่นประสาทจนหนังหัวชาดิก เขามองหลี่เถี่ยซานอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนจะหันไปมองจ้าวเหิง

"เถี่ยซานพูดไม่ผิดหรอก" จ้าวเหิงพยักหน้า แววตาเย็นเยียบ "มนุษย์เราพอหิวถึงขีดสุด ก็ไม่ใช่คนอีกต่อไป แต่เป็นสัตว์ป่า ตอนนี้ในมือเรามีเสบียงจริง แต่พวกเจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ หากทั่วทั้งแดนเหนือเก็บเกี่ยวไม่ได้แม้แต่เมล็ดเดียว ถึงตอนนั้นจะมีผู้ลี้ภัยนับแสนหรืออาจถึงนับล้าน หลั่งไหลเข้าสู่ชิงโจวและหยุนโจวราวกับฝูงตั๊กแตน! พวกเขาไม่ต้องการสิ่งอื่นใด ขอเพียงได้กินอาหารในคลังของเราสักคำหนึ่งเท่านั้น ถึงเวลานั้น เฉินซานหยวนอย่างเจ้าจะสั่งยิงปืนสังหารชาวบ้านไร้ทางสู้เหล่านี้ หรือจะเปิดคลังแจกจ่ายเสบียงจนตัวเองต้องอดตาย?"

เฉินซานหยวนสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มแผ่นหลังในพริบตา เยียบเย็นยิ่งกว่าเหงื่อที่ผุดจากแดดแผดเผาเมื่อครู่นี้เสียอีก