ตอนที่ 973 ชัยชนะไร้เลือด บุกยึดเยี่ยนอวิ๋น

ชายอ้วนสวมชุดเกราะของแม่ทัพชั้นสูงแห่งเป่ยตี๋ เพียงแต่ยามนี้ชุดเกราะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลน ในปากยังถูกยัดด้วยเศษผ้าขี้ริ้วเก่าขาดจนดูไม่ออกว่าเป็นสีอะไร เขากำลังจ้องมองเหล่าทหารชราพวกนั้นด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชังสุดขีด

"ในด่านยังเหลือคนอยู่อีกเท่าไร" ต้านไถหมิงเลี่ยไม่สนใจอาหมู่เอ่อร์ แต่ยังคงจ้องมองทหารชราแล้วเอ่ยถาม "นอกจากมันแล้ว ยังมีแม่ทัพคนอื่นอีกหรือไม่"

"ไม่มีแล้วขอรับ! หนีกันไปหมดแล้ว!" ทหารชราเอ่ยด้วยสีหน้ากล้ำกลืนฝืนทน "องค์ชายใหญ่เยลวี่ปาตูพากองทัพหลายหมื่นหนีหายไปตั้งนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงพวกเราพันกว่าชีวิตที่เป็นคนแก่ ป่วย พิการ ให้อยู่รับเคราะห์เป็นแพะรับบาปที่นี่ เดิมทีมีรองแม่ทัพคนหนึ่งชื่อปาถู ทว่าเมื่อครู่นี้พอปืนใหญ่ของพวกท่านยิงขึ้นมาไม่กี่นัด เจ้าลูกสารเลวปาถูนั่นก็เปิดประตูด้านทิศเหนือพาคนสนิทหนีไปเลยขอรับ! ตอนนี้คนที่ดูแลเมืองได้ก็เหลือแค่เจ้าหมูตอนตัวนี้คนเดียวแล้ว ใต้เท้า พวกข้าน้อยก็จนปัญญา เพื่อเอาชีวิตรอดจึงทำได้เพียงมัดตัวมันมามอบให้ท่านเป็นของขวัญแรกพบ ท่านโปรดเมตตาไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิดขอรับ!"

ต้านไถหมิงเลี่ยฟังจบ หางตาก็กระตุกอย่างอดไม่ได้ไปสองครา

ต้านไถหมิงอวี่และเสิ่นฟู่กุ้ยที่อยู่ด้านข้างยิ่งฟังจนอ้าปากค้างตะลึงงัน