ตอนที่ 297 เห็นเขาคืนสู่วัยหนุ่ม บรรดายักษ์ใหญ่แสนล้านต่างอิจฉาตาร้อน

"ฉางเกิงเอ๋ย หัวไวไม่เลวเลยนี่" เฉินซิงฮั่นยอมรับอย่างเปิดเผย น้ำเสียงทรงพลังก้องกังวานไปทั่วห้องโถง "พวกนายเข้าใจแล้วยังไงล่ะ โอกาสวางอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่พวกนายมัวห่วงแต่เงินทองกับที่ดินในมือ ไม่ยอมปล่อยวางอำนาจ ในเมื่อคว้าไว้ไม่ได้แล้วจะไปโทษใคร"

เฉินซิงฮั่นยืนเอามือไพล่หลัง แผ่นหลังเหยียดตรงสง่า

"อายุขนาดฉันแล้ว ขอแค่ได้มีชีวิตอยู่ต่ออีกสักวัน ต่อยกตระกูลเฉินให้ทั้งตระกูลแล้วมันจะทำไม" เฉินซิงฮั่นกวาดตามองกลุ่มมหาเศรษฐีที่ตาแดงก่ำด้วยความร้อนรน "ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกสองสามปี มันน่าอายตรงไหน ไม่น่าอายเลยสักนิด การได้เป็นเบี้ยหน้าม้าให้คุณท่าน คือวาสนาที่ตระกูลเฉินสั่งสมมาหลายชั่วอายุคน พวกนายเองก็อยากเป็นใจจะขาด แต่เสียดายที่สมองดันคิดไม่ทัน"