ตอนที่ 64 หลักการใหญ่ของคลับคนไม่ธรรมดาออนไลน์! กระทำในสิ่งที่คนธรรมดามิอาจทำ!

ห้องหนังสือบนชั้นสองของคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

โจวเหย่ละมือจากคีย์บอร์ด หันไปมองหลินเจ๋อซึ่งนั่งอยู่บนโซฟา

"บอสครับ โอนสิทธิ์เรียบร้อยแล้วครับ" โจวเหย่ชี้ไปยังโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาของหลินเจ๋อ "นับจากนี้เป็นต้นไป คุณคือผู้ควบคุมสูงสุดเพียงคนเดียวในระบบ ไม่ว่าจะจับตาดูความเคลื่อนไหวของสมาชิก หรือสั่งเผาทำลายอุปกรณ์ปลายทางของพวกเขาโดยตรง ก็ขึ้นอยู่กับความคิดของคุณเพียงแวบเดียวครับ"

หลินเจ๋อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

หน้าจอสว่างขึ้น เผยให้เห็นพื้นหลังสีดำสนิท ตรงกึ่งกลางกะพริบเป็นตัวอักษรสีทองทมิฬคำว่า "คนไม่ธรรมดา"

หน้าจอเปิดสลับอย่างลื่นไหล แบ่งเป็นระบบหลังบ้านของผู้ดูแลและหน้าอินเทอร์เฟซผู้ใช้

ระบบหลังบ้านแสดงจำนวนคนออนไลน์ในขณะนี้: 2 คน

เสิ่นฉางซาน, ฉินเจิ้นหัว

"บอสครับ ระบบนี้ผมใช้โหนดทางกายภาพแบบกระจายศูนย์" น้ำเสียงของโจวเหย่เปี่ยมด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ถ้าไม่มีใครสามารถแฮกเซิร์ฟเวอร์ระดับท็อปในกว่าเจ็ดสิบประเทศทั่วโลกได้พร้อมกัน ก็ไม่มีทางสืบหาต้นตอเจออย่างเด็ดขาดครับ"

หลินเจ๋อพยักหน้ารับเบา ๆ นิ้วเลื่อนผ่านหน้าจอ แล้วแตะเปิดแถบ [ตั้งค่า]

เวทีที่เพิ่งตั้งขึ้นมา จำเป็นต้องมีกฎเกณฑ์ของตัวเอง

หลินเจ๋อเคาะแป้นพิมพ์เสมือนจริง พิมพ์หลักการใหญ่ข้อแรกของคลับลงไป

[ผู้ไม่ธรรมดา กระทำในสิ่งที่คนธรรมดามิอาจทำ]

ไม่จำเป็นต้องเขียนให้ยืดยาว ยิ่งตัวอักษรน้อยเท่าไร พลังข่มขวัญก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

จุดประสงค์หลักที่หลินเจ๋อพัฒนาซอฟต์แวร์นี้ขึ้นมา ก็เพื่อผูกมัดบรรดาผู้ทรงอิทธิพลระดับแถวหน้าของเจียงเฉิง หรือแม้กระทั่งทั่วทั้งประเทศ ให้ขึ้นมาอยู่บนเรือรบลำเดียวกับตน

หากต้องการให้เป้าหมายนี้เป็นจริง เขาต้องทำให้คนพวกนี้มองเห็นความหวัง... ความหวังที่มีชื่อว่า [ไม่ธรรมดา] หรือกระทั่ง [ชีวิตอมตะ]!

หลินเจ๋อสามารถซื้อขายป้ายชีวิตได้ เพียงแค่คิด เขาก็ซื้ออายุขัยจากมือคนอื่น และประทานมันให้ใครก็ได้เช่นกัน

ในทางทฤษฎีแล้ว ขอเพียงหลินเจ๋อยินยอม เขาสามารถทำให้คนแก่ใกล้ลงโลงกลับมามีอายุขัยเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบหรือนับร้อยปีได้ด้วยซ้ำ!

และนี่ก็ยังไม่ใช่ขีดจำกัดของหลินเจ๋อ

ไม่ว่าจะเป็นป้ายชีวิต [เชี่ยวชาญมวยปาจี๋] กับ [ปฏิกิริยาตอบสนองเหนือมนุษย์] ที่ตัวเขาได้รับ หรือ [ปรมาจารย์ลอบสังหาร] กับ [สัญชาตญาณสัตว์ป่า] ของอาผี ต่างก็บ่งบอกถึงเรื่องหนึ่ง

นั่นคือการสั่งสมป้ายชีวิต สามารถทำให้คนธรรมดามีพลังเหนือมนุษย์ได้!

หลินเจ๋อดึงสติกลับมา แล้วกดยืนยันส่งข้อความหลักการที่ว่า "ผู้ไม่ธรรมดา กระทำในสิ่งที่คนธรรมดามิอาจทำ" ออกไป

ระบบหลังบ้านแจ้งว่าเผยแพร่สำเร็จ

จากนั้น หลินเจ๋อก็กดล็อกหน้าจอทันที แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะน้ำชา

โจวเหย่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ชะเง้อคอมองหน้าจอมอนิเตอร์ของตัวเองอยู่นานสองนาน พบว่านอกจากข้อความบรรทัดนั้นแล้ว หลินเจ๋อก็ไม่ได้ส่งอะไรไปอีกเลย

"บอสครับ จบแค่นี้เหรอครับ" โจวเหย่เกาหัว สีหน้างุนงงเต็มประดา

หลินเจ๋อเอนหลังพิงพนักโซฟา ยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบคำหนึ่ง

"แล้วจะยังไงอีกล่ะ ต้องส่งคู่มือสำหรับผู้เล่นใหม่ให้พวกเขาด้วยไหม"

โจวเหย่หมุนเก้าอี้กลับมา พลางชี้ไปที่หน้าจอ

"แอปเพิ่งจะเปิดใช้งาน อย่างน้อยบอสก็น่าจะส่งภารกิจที่เป็นรูปธรรมไปหน่อยนะครับ เช่นสั่งให้ไปจัดการฉู่ฉางเฟิงให้ตายอะไรทำนองนี้ ส่งไปแค่หลักการกว้าง ๆ พวกเขาจะเข้าใจเหรอครับ"

อาผีที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ็ดขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ "แกนี่พูดมากจริง บอสจะทำยังไง ต้องให้แกมาคอยสอนเหรอ"

โจวเหย่หดคอลงทันที ไม่กล้าส่งเสียงอีก

หลินเจ๋อวางแก้วน้ำลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หมาที่ฉลาดจริง ไม่จำเป็นต้องให้เจ้านายเอาแส้ฟาดเพื่อต้อนไปข้างหน้า แค่ส่งสายตาไป พวกมันก็รู้ว่าต้องไปกัดเหยื่อให้ตายแล้วลากกลับมาเอง"

หลินเจ๋อลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทิ้งแผ่นหลังอันดูลึกล้ำยากหยั่งถึงไว้ให้โจวเหย่และอาผี

"ถ้าทุกเรื่องต้องให้ฉันคอยจับมือสอน แล้วจะดึงพวกเขาเข้ามาทำไมกัน"

……

ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นแห่งเจียงเฉิง

ภายในศาลาสวนหลังบ้าน เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันดังซ่าๆ

เสิ่นฉางซานประคองโทรศัพท์มือถือเครื่องพิเศษนั้นไว้ด้วยสองมือ สายตาจับจ้องตัวอักษรสีทองทมิฬที่เลื่อนขึ้นมาด้านบนของหน้าจอ

[ผู้ไม่ธรรมดา กระทำในสิ่งที่คนธรรมดามิอาจทำ]

ตัวอักษรสั้นๆ เพียงสิบเอ็ดตัว ไม่มีคำอธิบายอื่นใดเพิ่มเติม

ผู้เผยแพร่: รูปโปรไฟล์ว่างเปล่า (ผู้มีสิทธิ์สูงสุด)

เสิ่นฉางซานลุกพรวดขึ้นทันที แต่เพราะลุกเร็วเกินไป ตาจึงพร่ามัวจนร่างเซไปวูบหนึ่ง

เสิ่นเนี่ยนเวยรีบยื่นมือเข้าไปประคองเขาไว้

"คุณปู่คะ!"

เสิ่นฉางซานโบกมือเบาๆ ดันมือหลานสาวออก สายตายังคงไม่ละไปจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้นมา

"เนี่ยนเวย แกดูประโยคนี้ให้ดี" เสิ่นฉางซานยื่นโทรศัพท์มือถือให้

เสิ่นเนี่ยนเวยรับโทรศัพท์มือถือมา กวาดสายตามองตัวอักษรสิบเอ็ดตัวบนหน้าจอ

แค่อ่านเพียงรอบเดียว หัวใจของเธอก็เต้นรัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"คุณปู่คะ คุณท่านหมายความว่ายังไงกันแน่คะ" เสิ่นเนี่ยนเวยเอ่ยถาม

"นี่คือกฎ และเป็นเกณฑ์คัดเลือกด้วย!" เสิ่นฉางซานเดินวนไปมาในศาลา น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นจนไม่อาจสะกดกลั้น "อะไรคือสิ่งที่คนธรรมดาทำไม่ได้ การทำลายกฎเกณฑ์ การอยู่เหนือกฎเกณฑ์ทางโลก นั่นแหละถึงจะเรียกว่าไม่ธรรมดา!"

เสิ่นฉางซานหยุดฝีเท้า แล้วหันไปมองเสิ่นเนี่ยนเวย

"คุณท่านกำลังบอกพวกเราว่า ในคลับแห่งนี้ไม่มีเรื่องไหนที่ทำไม่ได้! ต่อให้เป็นการชุบชีวิตคนตาย หรือพลิกชะตากรรมของตระกูล ก็ล้วนเป็นเรื่องธรรมดาที่สามารถพลิกฝ่ามือเป็นเมฆคว่ำฝ่ามือเป็นฝนได้ทั้งนั้น!"

เสิ่นเนี่ยนเวยเข้าใจน้ำหนักของคำพูดนี้เป็นอย่างดี

ว่านหาวกรุ๊ปคือตัวอย่างที่ดีที่สุด

เพียงแค่หนึ่งวัน โดยไม่มีข่าวคราวหรือระแคะระคายล่วงหน้าแม้แต่น้อย เครือบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับหมื่นล้านกลับล่มสลายลงในพริบตา

หวังเจี้ยนซู่ที่ทำธุรกิจในเจียงเฉิงมานานหลายปีจนมีเครือข่ายเส้นสายสลับซับซ้อน ยังถูกคุมตัวไปดื้อๆ โดยที่ขั้วอำนาจหนุนหลังเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลยแม้แต่น้อย

"แต่คุณหลินไม่ได้มอบหมายภารกิจที่ชัดเจนอะไรมาเลยนะคะ" เสิ่นเนี่ยนเวยกดเสียงต่ำเอ่ยเตือน "ถ้าคุณหลินต้องการให้พวกเราทำอะไร ต่อให้ไม่พูดออกมาตรงๆ อย่างน้อยก็น่าจะระบุเป้าหมายมาบ้าง"

เสิ่นฉางซานได้ยินคำพูดของหลานสาว แต่ไม่ได้ตอบกลับในทันที

เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ วางราบบนโต๊ะหิน เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วค่อยๆ หลับตาลง

ภายในศาลาเงียบสงบลง มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ดังสวบสาบ

เสิ่นเนี่ยนเวยไม่ได้เอ่ยเร่ง

เธอรู้ซึ้งถึงนิสัยนี้ของผู้เฒ่าดี

ทุกครั้งที่ต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญ ผู้เฒ่ามักจะจัดระเบียบความคิดเช่นนี้เสมอ

ผ่านไปหลายนาที เสิ่นฉางซานจึงค่อยลืมตาขึ้นอีกครั้ง

"เนี่ยนเวย แกมองเห็นแค่เรื่องผิวเผินเท่านั้น" เสิ่นฉางซานหยิบกาน้ำชาจื่อซา รินชาที่ยังอุ่นอยู่ให้ตัวเองหนึ่งจอก "แกคิดว่าคุณท่านตั้งคลับนี้ขึ้นมา เพื่อให้สะดวกกับการโยนงานให้พวกเราทำงั้นเหรอ"

เสิ่นเนี่ยนเวยถามกลับตามสัญชาตญาณ "หรือว่าไม่ใช่คะ"

"พวกเรามีค่าอะไร ถึงคู่ควรให้คุณท่านสร้างซอฟต์แวร์ขึ้นมาเพื่อโยนงานให้โดยเฉพาะ" เสิ่นฉางซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความเข้าใจแจ่มแจ้ง "ว่านหาวบทจะล้มก็ล้ม แกได้ยินข่าวระแคะระคายอะไรบ้างไหม ไม่มีเลย! ไม่มีเลยสักนิด! แต่ว่านหาวก็ล้มไปแล้วจริงๆ!"

"เนี่ยนเวย แกตอบคำถามฉันมาข้อหนึ่ง" เสิ่นฉางซานเปลี่ยนหัวข้อกะทันหัน "ในแวดวงธุรกิจทางโลกของพวกเรา อะไรคือคลับ การที่พวกมหาเศรษฐีชั้นนำพยายามดิ้นรนแย่งชิงกันสร้างคลับและเข้าร่วมคลับ มีความหมายเพื่ออะไร"

เสิ่นเนี่ยนเวยชะงักไปชั่วครู่

เธอคิดไม่ถึงว่าผู้เฒ่าจะถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันแบบนี้ออกมา แต่ก็ยังคงรวบรวมความคิดได้อย่างรวดเร็ว