ตอนที่ 99 โยนเผือกร้อน กลุ่มทุนมอร์แกนโดนลูกหลงไม่รู้อิโหน่อิเหน่

แม้แต่หลินเจ๋อเอง พอเห็นเงินก้อนมหึมาราวกับตัวเลขทางดาราศาสตร์นี้ ในใจก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้

เมื่อมีเงินก้อนนี้ ศิลาฤกษ์ชิ้นสุดท้ายในการแผ่ขยายอาณาเขตไปทั่วโลกของ "คลับคนไม่ธรรมดา" ก็ถือว่าถูกวางลงอย่างมั่นคงแล้ว

บนโลกใบนี้ ไม่มีสิ่งใดที่เงินและอายุขัยจะซื้อไม่ได้

ถ้ามี ก็แค่เพิ่มมันเข้าไปอีกเท่าตัว

หลินเจ๋อหันไปมองโจวเหย่

"เก็บกวาดร่องรอยให้สะอาด แล้วฟอกเงินก้อนนี้กลับเข้าประเทศทันที"

"รับทราบครับ!" โจวเหย่หันขวับกลับไปทันที สองมือรัวบนคีย์บอร์ดต่อพ่วงสองตัวเร็วรี่จนเห็นเป็นภาพติดตา

"บอสครับ เงินสองหมื่นสามพันห้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐมันก้อนใหญ่เกินไป ผมต้องกระจายออกเป็นหนึ่งแสนส่วน ส่งผ่านพูลผสมเหรียญของดาร์กเว็บ แล้วค่อยวนผ่านบ่อนใต้ดินในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับบริษัทนอมินีอีกหลายสิบแห่ง..."

โจวเหย่รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์พลางรายงานความคืบหน้า

ทันใดนั้น จอใหญ่ที่สุดทางฝั่งซ้ายก็กะพริบแสงสีแดงวาบขึ้นมาอย่างรุนแรง

เสียงสัญญาณเตือนภัยแสบแก้วหูดังลั่นห้องเทรด ตรงกลางหน้าจอปรากฏกรอบแจ้งเตือนสีแดงขนาดใหญ่เด้งขึ้นมา

ซุนลี่ซินสะดุ้งโหยง ผุดลุกจากเก้าอี้ทันทีพลางถอยหลังไปสองก้าวติด

อาผีมีปฏิกิริยาตอบสนองฉับไว มือขวาตวัดไปที่บั้นเอวด้านหลังในเสี้ยววินาที ชักมีดสั้นยุทธวิธีสีดำสนิทออกมาในท่าจับกลับด้าน

เขาทาบตัวแนบชิดกับมุมอับหลังประตู สายตากวาดมองหน้าต่างและช่องระบายอากาศ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นถึงขีดสุด

"บอสครับ มีสถานการณ์" อาผีกดเสียงต่ำ มือแตะวิทยุสื่อสาร "จะให้ผมแจ้งพวกข้างนอกให้ล้อมคฤหาสน์ไว้ไหมครับ?"

หลินเจ๋อนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

"ไม่ต้องตื่นตระหนก" หลินเจ๋อยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้อาผีวางวิทยุสื่อสารลง "ในโลกจริงไม่มีใครมาหรอก ดูฝีมือโจวเหย่เถอะ"

โจวเหย่จ้องหน้าจอสีแดงที่กะพริบถี่ นอกจากจะไม่ตกใจแล้วยังหัวเราะออกมาอีก

"พี่ผี เก็บของเถอะครับ ไม่ต้องใช้หรอก" โจวเหย่วางสองมือลอยอยู่เหนือคีย์บอร์ด "ไม่ได้มีคนมาด้อมๆ มองๆ แถวนี้ แต่คลำทางตามสายเน็ตมาต่างหาก"

ซุนลี่ซินลอบถอนหายใจโล่งอกเปลาะหนึ่ง แต่เหงื่อยังคงผุดพรายเต็มหน้าผาก

"สืบมาถึงพวกเราแล้วเหรอ?" ซุนลี่ซินจับพนักเก้าอี้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าเรื่องนี้แตกขึ้นมา พวกรังวอลล์สตรีทต้องจ้างทหารรับจ้างข้ามชาติมาตามล่าพวกเราแน่!"

ซุนลี่ซินรู้ซึ้งถึงเล่ห์เหลี่ยมของพวกนายทุนเหล่านั้นดีเกินไป

เม็ดเงินกว่าสองหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ มากพอจะซื้อชีวิตคนได้เป็นร้อยเป็นพัน

โจวเหย่แค่นหัวเราะ พลางดัดข้อนิ้วทั้งสิบดังกร๊อบ

"กะอีแค่มารผจญไม่กี่ตัวเนี่ยนะ? คิดจะมีปัญญามาสืบเรื่องคนอย่างฉัน โจวเหย่ คนนี้เหรอ?" โจวเหย่กระแทกสองมือลงบนคีย์บอร์ดอย่างแรง "ไอ้พวกเวรมัดดี้วอเตอร์สมันแพ้จนหน้ามืด ถึงกับใช้ 'หมาล่าเนื้อ' ในดาร์กเว็บแกะรอยย้อนกลับมาจากโหนดปิดโพซิชันของพวกเรา บอสครับ ดูผมเล่นงานพวกมันให้เละได้เลย"

โค้ดบนหน้าจอเลื่อนไหลลงมาราวกับสายน้ำตก

โจวเหย่สลับไปยังหน้าจอมอนิเตอร์ภาษาอังกฤษล้วน ที่บนนั้นเต็มไปด้วยแอดเดรสไอพีกะพริบระรัวแน่นพรืดไปหมด

"พวกแฮกเกอร์กลุ่มนี้ใช้พร็อกซีเซิร์ฟเวอร์ตั้งกว่าสามพันเครื่องเพื่อพยายามล็อกพิกัดบัญชีนอกอาณาเขตหมายเลขหนึ่งของเรา มืออาชีพไม่เบาแฮะ" โจวเหย่เคาะปุ่มเอนเทอร์ "แต่คิดจะมาเล่นเกมแกะรอยย้อนกลับบนเน็ตต่อหน้าฉัน มันก็เหมือนแก้ผ้าวิ่งกลางถนนนั่นแหละ"

นิ้วมือของโจวเหย่ขยับไม่หยุด แป้นพิมพ์ส่งเสียงเคาะรัวเร็วไม่ขาดสาย

"ผมจะตัดเส้นทางแกะรอยของพวกมันก่อน แล้วค่อยโยนเหยื่อล่อไปให้"

ซุนลี่ซินชะโงกหน้าเข้าไปดู ตัวอักษรยึกยือที่แน่นขนัดบนหน้าจอทำเอาเขาตาลายจนเวียนหัว

"นายโยนเหยื่อล่ออะไรไป?" ซุนลี่ซินถาม

"ผมปลอมแปลงโหนดปลายทางของเงินก้อนนี้ให้กลายเป็นแอดเดรสเข้ารหัส" โจวเหย่ยิ้มเจ้าเล่ห์ "แล้วถือโอกาสเช็กดูด้วยว่าแอดเดรสเข้ารหัสนี้เป็นของใคร"

"ของใคร?" หลินเจ๋อถาม

"บัญชีส่วนตัวของประธานภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกแห่งกลุ่มทุนมอร์แกนครับ" โจวเหย่พิมพ์โค้ดบรรทัดสุดท้าย แล้วกดปุ่มเอนเทอร์ลงไปอย่างหนักแน่น

ซุนลี่ซินสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวสะท้าน

แผนการนี้ช่างอำมหิตเกินไปแล้ว!

ฝั่งกองทุนมัดดี้วอเตอร์สตั้งหน้าตั้งตาชอร์ตเซลล์ไฮเพอเรียนฟาร์มาซูติคอล ส่วนโกลด์แมน แซคส์ก็ช่วยอุ้มราคาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย

แต่สุดท้าย ผลกำไรกว่าสองหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ กลับถูกสืบพบว่าไหลเข้ากระเป๋าผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มทุนมอร์แกน

นี่เท่ากับบอกมัดดี้วอเตอร์สและโกลด์แมน แซคส์โต้งๆ ชัดๆ ว่า พวกแกสองฝ่ายซัดกันแทบตาย ที่แท้เป็นมอร์แกนที่วางกับดักอยู่เบื้องหลัง แล้วตลบหลังกินรวบพวกแกทั้งคู่จนหมดตัว!

วันพรุ่งนี้ บิ๊กทรีแห่งวอลล์สตรีทได้เปิดศึกฟัดกันเลือดสาดแน่นอน!

"ยังไม่หมดแค่นี้ครับ" โจวเหย่รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง "มีของมาก็ต้องมีของไป ในเมื่อพวกมันกล้าแกะรอยตามสัญญาณมาหาผม ถ้าไม่ให้อะไรตอบแทนกลับไปบ้างคงเสียมารยาทแย่"

โจวเหย่สลับหน้าจอไปยังอีกหน้าต่างหนึ่ง

"เมื่อกี้ผมแกะรอยย้อนเส้นทางของพวกมัน แล้วแฮกตรงเข้าไปในเซิร์ฟเวอร์ของพวก 'หมาล่าเนื้อ' เรียบร้อยครับ"

"ไอ้พวกนี้ใจกล้าใช่ย่อย ในเซิร์ฟเวอร์มีของใต้โต๊ะซ่อนไว้เพียบเลย" โจวเหย่กวาดสายตามองไฟล์ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจออย่างรวดเร็ว "ทั้งบันทึกเงินบริจาคทางการเมืองของบริษัทจดทะเบียนในวอลล์สตรีทตั้งหลายแห่ง ทั้งคลิปเซ็กซ์แลกผลประโยชน์ลับหลัง... โอ้โห ดุเดือดถึงพริกถึงขิงน่าดู"

"แพ็กมาให้หมด" หลินเจ๋อสั่งการ

"รับทราบครับ!" โจวเหย่หัวเราะหึๆ "นอกจากจะแพ็กดาวน์โหลดมาหมดแล้ว ผมยังทิ้งของขวัญชิ้นเล็กๆ ไว้ให้พวกมันด้วย ไวรัสเรียกค่าไถ่ที่ชื่อ 'หัตถ์พระเจ้า' อีกสิบนาที ระบบการทำงานระดับรากฐานทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์ของพวกมันจะถูกล็อกตายอย่างสมบูรณ์ ถ้าไม่มีคีย์ถอดรหัสของผม อย่าว่าแต่จะใช้ข้อมูลเลย แม้แต่เปิดเครื่องยังทำไม่ได้ กลายเป็นเศษเหล็กไปโดยปริยาย"

ซุนลี่ซินที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

ตัวคนเดียวแท้ๆ แต่กลับไล่ต้อนทีมแฮกเกอร์ระดับหัวกะทิของวอลล์สตรีทจนมุม ซ้ำยังตลบหลังกวาดล้างข้อมูลลับจนเกลี้ยง

นี่สิถึงจะเรียกว่าการโจมตีลดมิติที่แท้จริง!

เมื่อโจวเหย่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็ตบมือเข้าหากันเบาๆ

"บอสครับ ตัดการแกะรอยเรียบร้อย โยนขี้ให้มอร์แกนแล้ว ไวรัสก็ฝังเสร็จแล้วครับ" โจวเหย่สลับหน้าจอกลับมาที่พูลเงินทุน "ตอนนี้เริ่มฟอกเงินได้แล้ว น่าจะใช้เวลาราวๆ สองชั่วโมงครับ"

ตลอดสองชั่วโมงหลังจากนั้น ภายในห้องเทรดมีเพียงเสียงพัดลมเคสคอมพิวเตอร์ที่ดังหึ่งๆ

เงินสองหมื่นสามพันห้าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ ภายใต้การควบคุมผ่านชุดซูเปอร์คอมพิวเตอร์ของโจวเหย่ ได้แปรสภาพกลายเป็นกระแสข้อมูลสายย่อยนับไม่ถ้วน

ไหลเข้าสู่ตลาดคริปโทเคอร์เรนซีทั่วโลก ไหลเข้าสู่บ่อนรับแลกเงินใต้ดินในตะวันออกกลาง ไหลเข้าสู่กาสิโนถูกกฎหมายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ผ่านการซอยย่อย จัดโครงสร้างใหม่ และหมุนเวียนสับเปลี่ยนนับหมื่นครั้ง

ในที่สุด เงินเหล่านี้ก็กลายเป็นเงินตราต่างประเทศที่ขาวสะอาดและถูกกฎหมาย ถูกโอนผ่านบริษัทนอมินีทำการค้าระหว่างประเทศที่ไม่สะดุดตานับสิบแห่ง ทยอยไหลเข้าสู่บัญชีที่โจวเหย่เตรียมไว้อย่างไม่ขาดสาย

หนึ่งแสนหกหมื่นเก้าพันสองร้อยล้านหยวน

เงินก้อนนี้สะอาดหมดจด และพร้อมเรียกใช้งานได้ทุกเมื่อ

เงินมาถึงมือแล้ว

ขั้นตอนต่อไปคือใช้เงินก้อนนี้ไปงัดข้อกับพวกที่ยืนอยู่บนยอดพีระมิดอย่างแท้จริง

บนโลกนี้ ไม่มีมหาเศรษฐีระดับแสนล้านคนไหนปฏิเสธสิ่งล่อใจที่จะได้มีชีวิตอยู่ต่ออีกไม่กี่ปีได้ลงหรอก

หลินเจ๋อลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทอดสายตามองเมืองเจียงเฉิงที่กำลังหลับใหลอยู่เบื้องนอก

ตอนนี้เขามีอายุขัยสำรองอยู่ 24 ปี และมีเงินสดอีกกว่าแสนล้าน

ได้เวลาเริ่มแผนการขั้นที่สองแล้ว

หลินเจ๋อผละออกจากหน้าต่างบานใหญ่ เดินไปด้านหลังของโจวเหย่แล้วเคาะพนักพิงเก้าอี้เกมมิ่งเบาๆ

"พักสิบนาที มีงานใหม่"

โจวเหย่ที่เพิ่งฟอกเงินกว่าแสนหกหมื่นล้านเข้าบัญชีปลอดภัย พอได้ยินเข้าก็แทบสำลัก

"บอสครับ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว พวกเราเพิ่งปล้นเงินจากวอลล์สตรีทมาตั้งเยอะขนาดนี้ ไม่ต้องหลบไปกบดานหน่อยเหรอครับ"

"เงินก็แค่ตัวเลข" หลินเจ๋อดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลง "ผมจะใช้เงินพวกนี้ไปงัดสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น"

"ช่วยหาคนให้ผมหน่อย" หลินเจ๋อเข้าประเด็นทันที