บทที่ 122 ศึกค่าเงินเยน

เก้าโมงเช้า ภายในห้องชุดหรูขนาดใหญ่ของโครงการปินเจียงอีฮ่าว

เฉินฉี่เพิ่งตื่นนอน เขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร เบื้องหน้ามีชามข้าวต้มขาวที่เคี่ยวจนข้นเนียน ผิวด้านบนจับตัวเป็นแผ่นฟิล์มบางๆ วางคู่กับจานผักดองซอยเล็กๆ ที่เหยาะน้ำมันงาไว้สองหยด

เขาตักชิมหนึ่งคำ อุณหภูมิกำลังอุ่นพอดี รสเค็มปะแล่มจากเกลือเหมือนกับรสชาติที่เขานึกอยากกินเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน