บทที่ 162 ปรมาจารย์เฒ่า

ตอนเหนือของมณฑลเจียงซู ภายในนิคมอุตสาหกรรมระดับตำบลแห่งหนึ่งที่แม้แต่ระบบนำทางยังพาขับวนตรงทางเข้าหมู่บ้านตั้งสามรอบ

กลิ่นฉุนกึกของน้ำมันเครื่องผสมปนเปกับกลิ่นไหม้ของพลาสติกเกรดต่ำอบอวลไปทั่ว พื้นถนนขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ แอ่งน้ำขังสะท้อนคราบน้ำมันเป็นประกายสีรุ้ง

เฉินฉี่สวมแจ็กเก็ตลำลองสั่งตัดพิเศษระดับไฮเอนด์สีน้ำเงินเข้ม มือหิ้วถุงผ้าใบสีดำ ก้าวเดินบนถนนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนเลน การแต่งกายของเขาดูขัดตากับสภาพแวดล้อมโดยสิ้นเชิง ราวกับนายแบบที่เดินหลงเข้ามาผิดกองถ่าย