บทที่ 177 จ้าวเป่ยขอแต่งงาน

พักนี้จ้าวเป่ยดูมีท่าทางแปลกไปชอบกล

ปกติเวลาอยู่ในบริษัท ปากเขาไม่เคยอยู่นิ่ง เจอใครเป็นต้องคุยโม้ได้หมด แต่วันสองวันนี้ เขากลับชอบขลุกอยู่ในห้องทำงาน CFO คนเดียว นั่งเหม่อมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด

ตอนที่ซ่งหย่าฉินถือใบเบิกเงินหลายฉบับผลักประตูเข้ามา จ้าวเป่ยกำลังหันหน้าเข้าหากระถางพลูด่างที่แตกใบไปแล้วถึงห้าสิบหกใบ พลางท่องบทอย่างซาบซึ้งกินใจว่า