บทที่ 51 รุ่ยหย่านพังทลาย

วันศุกร์

บ่ายสามโมงตรง

ตลาดปิดทำการแล้ว

เฉินฉี่นั่งอยู่ในห้องหนังสือ กดรีเฟรชหน้ากระดานเทรดของหุ้น 300XXX

ปิดตลาดร่วงลง: 2.12%

ระบบคาดการณ์ไว้: 2.1% คลาดเคลื่อนไปเพียง 0.02%

ห้าวันร่วงสะสม: 12.1%

ระบบคาดการณ์ไว้: 12.0% คลาดเคลื่อนไปเพียง 0.1%

เขามองดูตัวเลขชุดนี้

มุมปากไม่แม้แต่จะกระดิก สีหน้าราบเรียบไร้ระลอกคลื่นดั่งน้ำนิ่งในแก้ว

เขาเปิดหน้าเว็บบอร์ดขึ้นมา

กระทู้นั้นของเขา

ยอดเข้าชม: 147,823 ครั้ง

ความคิดเห็น: 3,862 ข้อความ

มันถูกปักหมุดไว้บนสุด แถมผู้ดูแลบอร์ดยังติดแท็กเป็นกระทู้แนะนำให้อีกด้วย

ท้ายหัวข้อกระทู้มีแท็กที่ระบบใส่เพิ่มเข้ามาโดยอัตโนมัติ: [แม่นยำทุกจุด ตรวจสอบเสร็จสิ้น]

ช่องแสดงความคิดเห็นไม่อาจใช้แค่คำว่า "คึกคัก" อธิบายได้อีกต่อไป ต้องเรียกว่า "ระเบิดลง" ถึงจะตรงกว่า

"ห้าวัน เข้าเป้าทั้งห้าวัน คลาดเคลื่อนไม่เกิน 0.1% นี่มันเรื่องที่มนุษย์ทำได้จริงเหรอวะเนี่ย?"

"ผมลองดึงข้อมูลมาคำนวณดูแล้ว วันจันทร์ต่างไป 0.02% วันอังคารต่างไป 0.04% วันพุธต่างไป 0.02% วันพฤหัสบดีต่างไป 0.02% วันศุกร์ต่างไป 0.02% ค่าเฉลี่ยความคลาดเคลื่อนตลอดห้าวันแค่ 0.024% แม่นขนาดนี้ ต่อให้เป็นกองทุนเฮดจ์ฟันด์สายควอนต์มาเห็นยังต้องยอมคุกเข่ากราบ"

"รุ่ยหย่านไฉจิงเชียร์ว่าจะพุ่ง 15% แต่พี่ชายคนนี้ทำนายว่าจะร่วง 12% ผลลัพธ์สุดท้าย: ร่วงไป 12.1% หน้าของซุนรุ่ยเจ๋อโดนตบจนแหกไปถึงไหนแล้วล่ะนั่น?"

ใต้คอมเมนต์ยอดนิยมมีรูปแคปหน้าจอแนบไว้สองรูป

ฝั่งซ้ายคือภาพแคปบทความเชียร์หุ้นเมื่อวันจันทร์ของซุนรุ่ยเจ๋อ พาดหัวตัวหนาสีแดงเด่นหรา: โอกาสทองที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งปี

ฝั่งขวาคือภาพแคปกระทู้นิรนามของเฉินฉี่ มีเพียงตัวเลขสั้นๆ ห้าบรรทัด

ด้านล่างสุดมีคนทำตารางเปรียบเทียบสรุปเอาไว้

ซุนรุ่ยเจ๋อคาดการณ์: +15% ถึง +20%

"ต้นหอมริมทาง" คาดการณ์: -12.0%

ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจริง: -12.1%

ภาพเปรียบเทียบนี้ถูกแชร์ต่อกันไปมากกว่าหนึ่งหมื่นครั้ง

ในเวยป๋อก็มีคนเอาไปโพสต์ต่อ แอคเคานต์ใหญ่หลายเจ้าต่างพากันแชร์ จนแฮชแท็ก #รุ่ยหย่านไฉจิงหน้าแหก# พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับสามของกระแสนิยมหมวดการเงิน

เฉินฉี่ไม่ได้เข้าไปดูเวยป๋อ แต่เปิดเข้าไปดูบัญชีทางการของซุนรุ่ยเจ๋อแทน

บทความล่าสุดเพิ่งโพสต์ไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

พาดหัวว่า: "ความผันผวนระยะสั้นของตลาดมิได้แปลว่าหลักการผิดพลาด สารจากใจถึงผู้อ่านทุกท่านที่ห่วงใยรุ่ยหย่านไฉจิง"

บทความยาวสามพันตัวอักษร แต่ใจความสำคัญกลับวนเวียนอยู่แค่ไม่กี่ประโยค: ความผันผวนระยะสั้นไม่กระทบต่อการตัดสินใจระยะยาว ตรรกะในการแนะนำของผมไม่มีปัญหาใดๆ ตลาดมีความเสี่ยงอยู่เสมอ

ในช่องแสดงความคิดเห็น

ห้าสิบคอมเมนต์แรก

มีแต่เสียงด่าทอล้วนๆ

"อาจารย์ซุน ผมทุ่มซื้อเต็มพอร์ตตามคุณ ห้าวันขาดทุนไป 13% คุณยังกล้าบอกว่าความผันผวนระยะสั้นไม่กระทบต่อหลักการอีกเหรอ? แล้วไอ้ที่กระทบน่ะคืออะไร? เงินผ่อนบ้านผมไงโว้ย!"

"หุ้นที่คุณเชียร์ร่วงไป 12% เม่านิรนามคนหนึ่งกลับทำนายทิศทางได้แม่นเป๊ะ คุณยังมีหน้ามาบอกว่าหลักการตัวเองไม่มีปัญหาอีกเหรอ?"

"เลิกติดตามแล้ว เลิกออกมาหากินหลอกลวงคนอื่นเสียทีเถอะ"

เฉินฉี่ปิดหน้าจอนั้นลง

เขาลุกขึ้น เดินเข้าครัวไปรินน้ำมาแก้วหนึ่ง

โทรศัพท์สั่นขึ้น เป็นจ้าวเป่ย

"เหล่าเฉิน! นายเห็นหรือยัง! คนแชร์กันว่อนเน็ตไปหมดแล้ว! ยอดผู้ติดตามของซุนรุ่ยเจ๋อลดฮวบไปสองหมื่นคนในวันเดียว! บัญชีทางการของหมอนั่นกำลังจะพังยับแล้ว!"

"เห็นแล้ว"

"นายไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอ? ตอนที่นายโดนมันเขียนบทความโจมตีใส่ร้าย ตอนนั้นนายต้องกล้ำกลืนฝืนทนมาขนาดไหน? คราวนี้มันทำตัวเองพังยับเยินแล้ว! โดยที่นายแทบไม่ต้องออกแรงด้วยซ้ำ!"

"อืม"

"นายจะยอมรับได้หรือยังว่ากระทู้นั้นน่ะนายเป็นคนโพสต์?"

เฉินฉี่จิบน้ำ

"กระทู้อะไร?"

"เหล่าเฉิน!!!"

"วันศุกร์แล้ว นายเลิกงานหรือยัง? ออกมากินหม่าล่าปิ้งย่างกัน"

"กินๆๆ! แต่นายต้องพูดความจริงกับฉันนะ!"

"พูดอะไร?"

"สรุปแล้วกระทู้นั้นใช่นายโพสต์หรือเปล่า?!"

เฉินฉี่วางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์

"นายคิดว่าไงล่ะ?"

จ้าวเป่ยที่อยู่ปลายสายนิ่งเงียบไปสามวินาที

"ฉันคิดว่า คนทั้งโลกที่แม่นยำระดับนี้มีไม่เกินห้าคน สี่คนอยู่ในวอลล์สตรีท ส่วนคนที่ห้าก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับฉันตรงนี้ไงล่ะ"

เฉินฉี่ไม่ได้ตอบรับ

"เออๆๆ นายไม่ยอมรับก็ช่างเถอะ กี่โมง? ร้านไหน?"

"หนึ่งทุ่ม ร้านเดิม ตรงปากซอยหมู่บ้านในเมือง"

"ตกลงตามนี้"

สายตัดไป

ห้าทุ่มตรง

มื้อปิ้งย่างจบลงแล้ว จ้าวเป่ยดื่มเกินลิมิตไปครึ่งขวดจนเดินเซไปเซมา

เฉินฉี่ประคองเขาเดินมาจนถึงทางแยก

"เหล่าเฉิน" เสียงของจ้าวเป่ยอู้อี้ฟังไม่ชัด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าชาจนคุมสีหน้าไม่อยู่

"ว่ามา"

"นายมี... ของพิเศษอะไรอยู่ใช่ไหม แบบที่เอาไว้ทำนายทิศทางหุ้นได้น่ะ"

เฉินฉี่มองเขา

แสงไฟริมถนนสาดส่องลงบนใบหน้าของจ้าวเป่ย ดวงตาของเขาแดงก่ำ และไม่ได้มาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เพียงอย่างเดียว

"นายเมาแล้ว"

"ฉันไม่ได้เมา! ฉันยังมีสติดีอยู่!" จ้าวเป่ยคว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้ "นายพูดความจริงกับฉันมาเถอะ ตั้งแต่ตอนที่นายเริ่มเล่นหุ้นกู้แปลงสภาพครั้งแรกแล้ว อัตราการชนะนั่นมันผิดปกติ ความแม่นยำนั่นก็ผิดปกติ ฉันรู้จักกับนายมาแปดปี เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้ เมื่อก่อนนายก็ยังมีจังหวะมองพลาด หุ้นที่นายเคยแนะนำก็เคยขาดทุนเหมือนกัน แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นายก็ไม่เคยพลาดอีกเลย มึงไม่เคยพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียวจริงๆ ว่ะ"

เฉินฉี่สบตากับดวงตาที่แดงก่ำของจ้าวเป่ย

พี่น้องที่คบกันมาแปดปี

นับตั้งแต่วันที่ทะเลาะวิวาทแย่งสนามบาสเกตบอลจนต้องพากันไปทำแผลที่ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัย จนกระทั่งถึงวันนี้

เขาอยากจะบอก

อยากจะบอกออกไปจริงๆ

แต่เขาทำไม่ได้

"จ้าวเป่ย บางเรื่องตอนนี้ฉันยังอธิบายให้นายฟังไม่ได้" เขาตบไหล่ของจ้าวเป่ยเบาๆ "แต่ฉันรับประกัน แค่นายตามฉันมา ไม่มีทางพลาดแน่นอน"

จ้าวเป่ยจ้องหน้าเขานิ่งอยู่นานหลายวินาที

ก่อนจะยอมคลายมือออก

"ได้" เขาส่ายหัวไปมา "ฉันเชื่อนาย"

จ้าวเป่ยเรียกแท็กซี่แล้วจากไป

เฉินฉี่ยืนอยู่ริมถนนเพียงลำพัง

โทรศัพท์สั่นขึ้นมา

ไม่ใช่จ้าวเป่ย

แต่เป็นข้อความใหม่

ชื่อผู้ส่ง: ฟางจื้อหย่วน

ข้อความระบุว่า:

"เฉินฉี่ กระทู้บนเว็บบอร์ดนั่น เหล่าหลิวเริ่มเพ่งเล็งแล้วนะ เขาสั่งให้คนตามสืบหาตัวอยู่ นายระวังตัวไว้ด้วย"

เฉินฉี่มองข้อความนั้น

ฟางจื้อหย่วน

คนที่เพิ่งมาหยั่งเชิงเขาแทนหลิวฮั่นเหวินที่ร้านกาแฟเมื่อคราวก่อน

ตอนนี้กลับส่งข่าวมาเตือนเขาเสียเอง

นกสองหัวเปลี่ยนทิศตามลมอีกแล้ว

เขาไม่ได้ตอบกลับ

เพียงกดล็อกหน้าจอ

เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่ตรงช่องว่างระหว่างตึกสองหลัง สว่างไสวอย่างน่าประหลาด

เขายัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน

ในหัวมีความคิดแล่นอยู่เพียงเรื่องเดียว

เรื่องกระทู้ ถึงเวลาต้องหยุดมือแล้ว ปล่อยให้พวกนั้นตามสืบกันไป แอ็กเคานต์ไม่ระบุตัวตนแถมยังใช้ไวไฟสาธารณะโพสต์กระทู้ ต่อให้สืบจนฟ้าถล่มดินทลายก็ไม่มีทางเจออะไรทั้งนั้น

สิ่งที่เขาต้องสนใจไม่ใช่ซุนรุ่ยเจ๋อ

และไม่ใช่หลิวฮั่นเหวิน

แต่เป็นห้องแล็บที่กำลังปรับปรุง พิมพ์เขียวที่ล็อกอยู่ในระบบ และคนที่มีชื่อว่าซูหมิงเจ๋อต่างหาก