บทที่ 54 ความไว้วางใจ

วันพฤหัสบดี

เกิดเรื่องขึ้นจนได้

หุ้น 002XXX เปิดตลาดร่วงลงไป 2.1%

เวลาเก้าโมงสี่สิบห้านาที เกิดแรงเทขายก้อนใหญ่กระหน่ำลงมา ราคาหุ้นดิ่งฮวบจาก 17.60 ร่วงลงไปแตะ 17.10 ในพริบตา

เพียงครึ่งชั่วโมง ราคาก็ดิ่งลงไปถึง 4%

ในเว็บบอร์ดปั่นป่วนขึ้นมาทันที

"หุ้นท่านเทพแตกแล้ว!"

"ร่วงไป 4% แล้ว! เผ่นกันดีไหมเนี่ย?"

"แค่วันนี้วันเดียว กำไรที่ตามท่านเทพมาสามวันหายวับไปหมดเลยโว้ย!"

คนที่ร้อนรนที่สุดคือเจ้าของไอดี "เม่าเฒ่าขอเลิกโดนเชือด"

เขาโพสต์ข้อความลงในช่องคอมเมนต์ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้จะเป็นเพียงตัวหนังสือ แต่กลับสัมผัสได้ถึงมือที่สั่นระริกขณะพิมพ์

"ท่านเทพครับ ผมทนไม่ไหวแล้ว เงินห้าหมื่นหยวน เมื่อวานยังกำไรอยู่ห้าพันกว่า วันนี้เปิดตลาดมากำไรหายเกลี้ยง ตอนนี้กลายเป็นติดลบไปสองพันแล้ว ภรรยาถามผมว่าเป็นอะไร ผมไม่กล้าบอกเธอเลย ต้องขายหนีตายไหมครับ? ขอร้องล่ะ ช่วยชี้แนะสักคำเถอะครับ"

ใต้คอมเมนต์นั้นมีคนเข้ามาตอบหลายร้อยข้อความ ครึ่งหนึ่งบอกให้รีบชิ่ง อีกครึ่งบอกให้กัดฟันทนถือต่อ

เฉินฉี่นั่งยองๆ อยู่ตรงระเบียง

บนหน้าจอโทรศัพท์คือกราฟราคาเรียลไทม์ที่กำลังวิ่งขึ้นลง เป็นเส้นสีแดง... สีแดงที่กำลังปักหัวลง

เขารู้ดี ระบบบอกเอาไว้แล้วว่าสัปดาห์นี้หุ้นตัวนี้จะพุ่งขึ้น 15% วันพฤหัสบดีจะย่อตัวลงมาปรับฐาน แต่วันศุกร์จะดีดตัวขึ้นเป็นแท่งเทียนเขียวขนาดใหญ่

เขารู้เรื่องนี้ดี

แต่ "เม่าเฒ่าขอเลิกโดนเชือด" ไม่ได้รู้ด้วย

เฉินฉี่มองคอมเมนต์นั้น พลางนิ่งคิดอยู่สิบกว่าวินาที

เขาเข้าสู่ระบบเว็บบอร์ด

แล้วตอบกลับใต้คอมเมนต์นั้นไปเพียงห้าคำ

"อยู่นิ่งๆ รอดูพรุ่งนี้"

มีเพียงห้าคำนี้เท่านั้น

จากนั้นก็ออกจากระบบ แล้วกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์

ลุกขึ้นเตรียมตัวไปรับเนี่ยนเนี่ยนกลับจากโรงเรียน

ระหว่างทาง เขาโทรศัพท์หาจ้าวเป่ย

"นายซื้อหุ้นตัวนั้นตามใช่ไหม?"

ปลายสายเงียบกริบไปสองวินาที

"นาย... นายรู้ได้ยังไง?"

"เมื่อวานตอนกินข้าวเที่ยง นายเอาแต่นั่งมองโทรศัพท์แล้วยิ้มตลอดเวลา นายจะยิ้มแบบนั้นก็ต่อเมื่อพอร์ตมีกำไรเท่านั้นแหละ ปกตินายจะยิ้มกวนๆ แต่ถ้ายิ้มเพราะได้เงินมันจะเป็นรอยยิ้มแบบคนโง่ ไม่เหมือนกันสักนิด"

จ้าวเป่ยเงียบไปสามวินาที

"นายช่วยเพลาๆ ความช่างสังเกตที่น่าขนลุกนี่ลงหน่อยได้ไหม?"

"วันนี้มันร่วงลงมา นายรู้สึกยังไงบ้าง?"

"ฉัน... อยากจะขายหนีตายแล้วว่ะ"

"อย่าเพิ่งขาย ถือไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยขายตอนปิดตลาด"

"นายแน่ใจเหรอ?"

"แน่ใจ"

"ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยไหม?"

เฉินฉี่ไม่ได้ตอบคำถาม

จ้าวเป่ยเข้าใจได้ทันที ไม่ใช่ไม่อยากตอบ แต่ไม่อาจพูดคำว่า "ร้อยเปอร์เซ็นต์" ออกมาได้ แต่น้ำเสียงของเขากลับบ่งบอกทุกสิ่งทุกอย่างไว้หมดแล้ว

"ได้ ฉันจะกัดฟันทนถือต่อ"

แล้วเขาก็วางสายไป

ตกค่ำ

เนี่ยนเนี่ยนกำลังนั่งวาดรูปอยู่ในห้องนั่งเล่น วันนี้เธอวาดเรือลำใหญ่ยักษ์ลำหนึ่ง บนเรือมีคนยืนเรียงแถวกันอยู่เต็มไปหมด

"ปะป๊าดูสิคะ นี่เรืออะไรเอ่ย?"

"ใหญ่ดีนะ"

"นี่คือเรือโนอาร์ค่ะ! เรื่องที่คุณครูเล่าให้ฟังวันนี้ไง! เรือลำใหญ่เบ้อเริ่มที่พวกสัตว์ตัวเล็กๆ ขึ้นไปได้หมดเลย!"

"แล้วคนที่อยู่บนเรือนั่นมีใครบ้างล่ะ?"

"มีหนูค่ะ! แล้วก็มีหม่าม้า! แล้วก็มีปะป๊า! แล้วก็ยังมีเพื่อนๆ ในเน็ตของปะป๊าด้วยนะ!"

เฉินฉี่ชะงักไป "เพื่อนในเน็ตอะไรกัน?"

"ก็คนที่อยู่ในโทรศัพท์ของปะป๊าไงคะ! ปะป๊าแอบดูพวกเขาคุยกันทุกวันแล้วก็ยิ้มมีความสุข พวกเขาต้องเป็นเพื่อนของปะป๊าแน่ๆ เลย เป็นเพื่อนกันก็ต้องขึ้นเรือไปด้วยกันสิคะ!"

เนี่ยนเนี่ยนเลื่อนภาพวาดมาตรงหน้าเขา

บนเรือมีภาพคนก้างปลาวาดเบียดเสียดกันแน่นขนัดยี่สิบกว่าคน

บนหัวของคนก้างปลาแต่ละคนมีรอยยิ้มวาดแต้มไว้ทุกคน

วันศุกร์

วันสุดท้าย

เฉินฉี่ตื่นตั้งแต่หกโมงครึ่ง

วันนี้เขาไม่ได้นั่งเฝ้าหน้าจอเทรด แต่เข้าไปอยู่ในครัว ทอดไข่ดาวให้เนี่ยนเนี่ยนฟองหนึ่ง อุ่นโจ๊กของหลินหว่านถังจนร้อน แล้วแปะกระดาษโน้ตไว้บนตู้เย็นแผ่นหนึ่ง: "วันนี้ผมไปรับเนี่ยนเนี่ยนเองนะ ซื้อปลากะพงมาแช่ไว้ที่ช่องฟรีซชั้นสองแล้ว อย่าลืมเอาออกมาละลายน้ำแข็งอีกล่ะ"

เขาเขียนเลียนแบบน้ำเสียงของเธอ

เก้าโมงครึ่ง ตลาดเปิดทำการ

หุ้น 002XXX เปิดกระโดดบวกขึ้นไปถึง 3.5%

แรงซื้อพลิกกลับจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง คนที่เทขายทิ้งไปเมื่อวาน วันนี้กลับมาแย่งกันซื้อคืน ราคาถูกลากทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เปิดตลาด

ก่อนปิดพักเที่ยง ราคาก็พุ่งขึ้นไปถึง 6% แล้ว

ภาคบ่ายยิ่งดุดันกว่าเดิม

เวลาบ่ายสองโมงสิบห้านาที

ชนเพดานซื้อขายสูงสุด

+10%

ราคาถูกล็อกติดเพดานสนิท

รวมกับอัตราการพุ่งขึ้นสะสมตลอดสี่วันก่อนหน้านี้ ห้าวันรวมกันทั้งหมด

+15.3%

ระบบคาดการณ์ไว้ที่ +15% เกินมา 0.3%

เฉินฉี่ปิดหน้าจอกระดานเทรด

แล้วเปิดเว็บบอร์ดขึ้นมา

เขาไม่ได้ดูโพสต์ของตัวเอง

แต่กำลังมองหาคอมเมนต์นั้น

คอมเมนต์ล่าสุดของ "ต้นหอมแก่ขอวางมือ" เวลาที่โพสต์: บ่ายสามโมงสองนาที หลังตลาดปิดได้สองนาที

"ท่านเทพ ผมร้องไห้เลย คุณบอกว่าอย่าขยับ ผมก็ไม่ขยับ วันนี้มันชนเพดานซื้อขายสูงสุดแล้ว เงินห้าหมื่น ฟันกำไรไปเจ็ดพันสาม นี่เป็นกำไรก้อนแรกของผมในปีนี้เลย เมื่อกี้เมียถามผมว่าเข้าไปร้องไห้ทำไมในห้องน้ำ ผมเลยบอกเธอว่าคอนแทกต์เลนส์หล่นหาย"

ด้านล่างมีคอมเมนต์ตอบกลับกว่าพันข้อความ

"ยินดีด้วยครับพี่น้อง!"

"ได้ค่านมลูกแล้ว!"

"ท่านเทพบอกว่าอย่าขยับ นายก็ไม่ขยับตามจริง ๆ ดิ? ใจกล้าชะมัด!"

"ไม่ได้ใจกล้าหรอก แต่เป็นเพราะเชื่อมั่นต่างหาก"

คอมเมนต์สุดท้ายมีเพียงไม่กี่คำ แต่เฉินฉี่กลับจ้องมองมันอยู่นาน

เพราะเชื่อมั่น

เขาปิดเว็บบอร์ดลง

สายของจ้าวเป่ยโทรเข้ามาพอดี

"เหล่าเฉิน! ฉันฟันกำไรมาหมื่นสองแน่ะ! ชนเพดานซื้อขายสูงสุด! ลิมิตอัปแล้วโว้ย!"

"อืม แล้วพลูด่างต้นนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"พลูด่างเหรอ? มันแตกใบที่ห้าออกมาแล้ว! ฉันจะบอกแกให้นะ พลูด่างของฉันต้นนี้เหมือนแกเปี๊ยบเลย ต่างก็..."

"พอแล้ว สุดสัปดาห์นี้ฉันเลี้ยงเนื้อย่างเสียบไม้"

"กินอีกแล้วเหรอ? ร้านเดิมคราวก่อนปะ?"

"เปลี่ยนเป็นร้านที่ดีกว่าเดิม"

จ้าวเป่ยที่ปลายสายเงียบไปชั่วครู่

"เหล่าเฉิน วันนี้นายเห็นโพสต์ของ 'ต้นหอมแก่ขอวางมือ' หรือยัง?"

"เห็นแล้ว"

"นายรู้สึกยังไงบ้างวะ?"

เฉินฉี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"สะใจกว่าตอนตัวเองหาเงินได้อีก"

จ้าวเป่ยไม่ได้พูดอะไรออกมา

ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็หัวเราะหึๆ ออกมา

"แกเปลี่ยนไปแล้วว่ะ"

"เปลี่ยนไปยังไง?"

"เมื่อก่อนแกคิดแต่จะหาเงินคนเดียว ตอนนี้แกเริ่มอยากให้คนอื่นได้เงินไปด้วยแล้ว"