บทที่ 108 ทัพไล่ติดตาม

"เถี่ยเจียน เจ้า……"

เฒ่าแซ่หลิวข้าง ๆ ราวถูกเหยียบหาง ในพริบตาแปรเป็นแสงเพลิงสายหนึ่งพุ่งออก ปรากฏที่เจ็ดแปดจั้งให้หลัง เต็มหน้าด้วยความตกใจโกรธ มองบุรุษที่ถือแขนเปื้อนเลือดในมือ:

"ฮ่า ๆ ท่านพี่เถี่ย ในที่สุดท่านก็ตัดสินใจ ก็คุ้มที่ข้าเสี่ยงตัวลอบเข้ามาที่นี่" บุรุษเสื้อคลุมดำที่อยู่บนพื้นซึ่งเดิมขยับตัวไม่ได้ จู่ ๆ ก็หัวเราะร่า

จากนั้น ผิวกายเขาไอดำคลั่งคลื่นม้วนกลับ ร่างลุกขึ้นยืนเอง อ้าปาก พ่นตะปูสีขาวขนาดเท่านิ้วเป็นชุดหลายอัน เสียบลงในดินเบื้องหน้าทั้งหมด ตามด้วยรอยแผลตามผิวกายหายอย่างรวดเร็ว กลับเป็นเดิม

"ท่านอาจารย์"