บทที่ 110 ความวุ่นวาย

"พี่หวัง ต้องไปจริง ๆ รึ" หยินหลิงหลงยืนเคียงไหล่หวังอวี่บนเรือเหล็กดำ มองคนตระกูลหยินที่อึกทึกขนของสารพัดด้านล่าง บนใบหน้าราวเนื้อหยกผุดสีหน้าอาลัยอาวรณ์เส้นหนึ่ง

หยินหลิงหลงในสี่ปีที่ผ่านมา รูปโฉมยิ่งงามราวนางฟ้า ร่างตระหง่านยืนผงาด ราวบัวสวรรค์ที่เพิ่งบานเต็มที่ ทำคนได้แต่ชมห่าง ๆ แตะต้องไม่ได้

"ไม่ไปไม่ได้ ตอนนี้ยังมีนักบำเพ็ญในสำนักดึงรั้งมารวิถี พอท่านลุงพี่ปู่อาจารย์ของพวกเขาก็ถอยไปจิ้งโจว เกรงว่าเขตทงโจวทั้งหมด จะกลายเป็นสมรภูมิสี่สำนักทันที ตระกูลหยินเล็ก ๆ ตระกูลหนึ่ง จะอยู่รอดในช่องว่างได้อย่างไร" หวังอวี่ตอบอย่างไม่ลังเล

ในกลุ่มคนด้านล่าง จอดเรือบินกลไกขนาดต่าง ๆ สิบกว่าลำ ลำใหญ่ยาวสามสี่จั้ง ลำเล็กแค่จั้งเศษ ๆ มีหญิงและเด็กที่มีรากวิญญาณขึ้นเรือบินไปไม่น้อย

"แต่นักบำเพ็ญเซียนของตระกูลหยินเรามีเกือบสองร้อยกว่าปาก เรือบินเหล่านี้บรรจุได้แค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น แถมยังมีคนสามัญในตระกูลนับพัน และทรัพย์สมบัติบางส่วนที่ทิ้งไม่ได้" หยินหลิงหลงกัดฟันงาม ก็ยังลังเลอยู่บ้าง