บทที่ 118 ผู้บำเพ็ญดาบและยาลูกกลอนเสริมปฐมชั้นยอด

บุรุษเสื้อคลุมดำสายตากวาดมองรอบข้างก่อน หยุดที่ต้นไม้ที่ล้มและรอยเท้ายุ่งเหยิงบนพื้นเล็กน้อย จากนั้นถูกเงากระดองเต่าที่ลอยนิ่งกับที่ดึงดูดสายตา

เขาจีบเคล็ดนิ้วมือเดียว ห่วงกระดูกหลายห่วงที่ฝังบนฉมวกกระดูกข้างหลัง ส่งเสียงเขย่า "กริ๊งกร๊าง" จากนั้นไหล่โยกหนึ่งที เงาขาวสายหนึ่งบินม้วนออกจากหลัง กระแทกบนเงากระดองเต่าอย่างแรง

"ตูม"

เงาขาวแปรเป็นฉมวกกระดูกบินกลับ ผิวผุดสัญลักษณ์ลวดลายจารสีดำจางสามดวง พร้อมกันเปลวเพลิงสีเทาพันรอบเป็นเส้น ๆ

เงากระดองเต่าเปล่งแสงสีดำ ผิวผุดเงาแผนภาพลวดลายวิญญาณชั้นแล้วชั้นเล่า ชั้นยิ่งซับซ้อนกว่าชั้น ชั้นยิ่งยุ่งยากกว่าชั้น แต่พอลวดลายวิญญาณทั้งหมดม้วนหายไป เงากระดองเต่าก็ฟื้นเป็นเดิมเอง