บทที่ 122 ลวดลายวิญญาณซ้อนชั้น

เห็นเพียงที่ปากประตูวิหารหิน หุ่นยนต์ยักษ์สูงสามจั้งตัวหนึ่ง ภายใต้สายตาตาค้างของศิษย์สายในกลุ่มหนึ่ง เดินเข้าวิหารอย่างองอาจ

หุ่นยนต์ตัวนี้ทั้งตัวเปล่งแสงเงินวาบไหว ศีรษะแบน บนนั้นมีแค่รูสองรู แต่ลำตัวสี่เหลี่ยม สองเท้ากลับเรียวเล็กผิดที่ แต่เดินคล่องตัวผิดที่ ไม่มีความเงอะงะเลย ที่สำคัญข้างหลังหุ่นยนต์ยังเสียบกระบองเขี้ยวหมาป่าสีดำสนิทอันใหญ่อันหนึ่ง

"นี่คือ……"

ดวงตาหวังอวี่เบิกจนแทบทะลุ

"ทำไม ศิษย์น้องหวังยังไม่เห็นหุ่นเชิดกลไกยักษ์รุ่นใหม่ที่สำนักช่างฟ้าผลิตรึ"