บทที่ 157 ดินแดนลับเจียหลาน

"ไม่ดี"

ปรมาจารย์เฒ่าคางคกฟ้าที่ยืนเคร่งขรึมกลางอากาศตลอดเดิม เห็นดังนั้นสีหน้าเปลี่ยน คางคกสีทองบนไหล่จู่ ๆ ก็อ้าปาก พ่นเส้นแสงสีทองยาวจากปาก พุ่งใส่กลุ่มแสงขาวกลุ่มหนึ่งตรง ๆ

พระเฒ่าข้าง ๆ ก็เปล่งเสียง "สาธุ" จากปาก แขนคว้ากลางอากาศ ฝ่ามือยักษ์สีทองอ่อนผุดปรากฏ คว้าใส่กลุ่มแสงขาวอีกกลุ่มหนึ่ง

นักบำเพ็ญลัทธิมารฝั่งตรงข้ามสองคน เกือบเวลาเดียวกันก็เคลื่อนไหวเช่นกัน

ในไอดำคลั่งคลื่น เงาคนพร่าเลือนตบธงยักษ์ ทันใดธงนี้พลิกกลับ ปลายชี้ด้านล่างหนึ่งที เสาแสงดำสายหนึ่งพ่นออก วาบหายในพริบตา ออกหลังถึงก่อน กระทบเส้นแสงสีทองที่สัตว์วิญญาณของปรมาจารย์เฒ่าคางคกฟ้าพ่นออก