บทที่ 159 บททดสอบเจียหลาน

หวังอวี่มองผังแสงสีครามที่ผุดในเมฆแสงยักษ์ที่ไกล และเงาประตูใหญ่โบราณที่ปรากฏซ่อน ๆ ในผังแสง ในใจไม่รู้เพราะอะไร มีความรู้สึกไม่สบายใจสุดขีด

ถ้าไม่ใช่เพราะปรมาจารย์เฒ่าผลึกทองสี่ใหญ่ปรากฏกันหมดแล้ว ปรมาจารย์เฒ่าผลึกทองลัทธิมารสองท่านนั้นก็หนีไปแล้ว เขาเกรงว่าจะอยากเผ่นไปจริง ๆ ซ่อนให้ห่างเข้าไว้

ตอนนี้ แผ่นดินไหวและลมเชี่ยวในเขตนี้ ตอนที่ภาพประหลาดปรากฏในเมฆแสง ก็หายไปหมด

ถึงเขาจะพยายามใช้การฟังขั้นสุดของตัวเองฟังบทสนทนาของปรมาจารย์เฒ่าผลึกทองหลายท่านนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าปรมาจารย์เฒ่าท่านใดร่ายวิชาเวทห้ามเสียงตามใจ ทำให้เขาทำได้แค่มองปากของปรมาจารย์เฒ่าผลึกทองสี่ท่านนี้ขยับเล็กน้อย แต่ฟังเสียงพูดไม่ได้เลย ทำได้แค่เบิกตามองที่เดิม

ทำให้เขาอึดอัดมาก