บทที่ 162 ฝูงหมาป่า

หวังอวี่ในตาประกายผลึกวาบไหว ทะลุดงไม้ทึบอย่างรวดเร็ว เฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวรอบข้างทั้งหมด พยายามไม่ส่งเสียงใด ๆ

ในเมื่อที่นี่มีศิษย์สำนักวิญญาณดำสองคน ใครจะรับประกันว่าใกล้ ๆ ไม่มีคนลัทธิมารอื่น และความเคลื่อนไหวของศึกเมื่อกี้ใหญ่ อาจดึงดูดคนที่มีเจตนา เขาต้องรีบออกจากสนามรบก่อนหน้าเป็นธรรมดา

จู่ ๆ สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ร่างโยกหนึ่งครั้ง ก็แนบหลังต้นไม้ใหญ่ จากนั้นจีบเคล็ดมือเดียว ข้างกายผุดเมฆขาวหลายเส้น คนก็หายไปไร้ร่องรอยในคลื่นไหวปราณวิญญาณ

ครู่หนึ่งให้หลัง บนฟ้า ศิษย์สำนักวิญญาณดำเสื้อคลุมดำสิบกว่าคน จับกลุ่มแหวกอากาศผ่าน ดูทิศที่ไป คือตำแหน่งของศึกก่อนหน้า

หวังอวี่เห็นดังนั้น ในใจเย็นวาบ ขณะที่รักษาผลซ่อนเร้นของวิชาเมฆซ่อน ก็จากไปยังที่ไกลเงียบ ๆ ต่อ