บทที่ 202 ห่วงแขน

ไม่เพียงแค่นี้ หลายลมหายใจให้หลัง ใต้ดินใกล้หลุมใหญ่ จู่ ๆ ก็มีแมลงขนาดต่าง ๆ ถี่ยิบหนาแน่นปีนออก แต่ทุกตัวพอโผล่หัว ก็พลิกตัวไม่ขยับ ในพริบตา ในหลุมใหญ่ผุดชั้นศพแมลงหนา

หวังอวี่เห็นดังนั้น รีบจีบเคล็ดมือเดียว ลูกไฟลูกหนึ่งปล่อย แปรเป็นเปลวเพลิงคลั่งคลื่นเผาแมลงในหลุมเป็นเถ้าทั้งหมด

ในโพรงไม้ทันใดกระจายกลิ่นเหม็นยาก

หวังอวี่เพียงดมเล็กน้อย ก็รู้สึกคลื่นไส้ อดกลั้นลมหายใจ พลิกมือเปิดเผยพัดพับสีเงินอันหนึ่ง สะบัดอย่างหนัก ในโพรงไม้ลมเชี่ยวกระหึ่ม กวาดกลิ่นทั้งหมดออกหมด

เขาค่อยระบายลม ปิดฝาฮู่หลู่ใบนั้น วางบนพื้นตรง ๆ