บทที่ 216 จูอู๋เอี้ยน

เงาเลือดพร่าเลือนบินออกสองจั้งห่าง หมุนรอบ ก็ไม่บาดเจ็บแม้แต่นิด ยืนมั่นคงใหม่อีก มองหวังอวี่ด้วยสายตาตกใจสงสัยบ้าง 

หวังอวี่ก็เก็บหมัดและเท้ากลับ ก็มองเงาคนในแสงเลือดพร่าเลือนด้วยใจตื่นตัวมากเช่นกัน

ร่างของอีกฝ่ายกันแน่เป็นเรื่องอะไร สามารถไม่สนใจการโจมตีของวิชาลมเพลิงคำรามได้ก็พอ ตัวเองใช้แรงเตะออกถึงกับยังทะลุร่างอีกฝ่ายผ่าน ราวพื้นฐานเป็นร่างไร้รูป นี่เกินไปบ้างไหม