บทที่ 227 ใช้มีดวัวกับของเล็ก

จังหวะนี้ เรือบินขาวราวหยกใต้การปกคลุมของเมฆแสงสีคราม เงียบไร้เสียง ถึงเหนือเรือไม้สีเขียวเข้ม

หวังอวี่ขณะที่ถือดาบยาวครามแดง ขยับมือเท้าครู่ ก็พลิกมือเสียบดาบยาวที่เอว มือหนึ่งกดที่ด้ามดาบ มือเดียวจีบเคล็ด ในปากท่องคาถา

ขาทั้งคู่ผุดเมฆแสงครามแดงสว่าง รำไรที่เท้าทั้งคู่ต่างเสกล้อแสงแดงและครามอย่างละหนึ่งอัน

จากนั้น เขาตวาดต่ำหนึ่งเสียง ร่างก็หายจากเรือบินขาวราวหยก กลายเป็นเส้นแสงครามแดงสายหนึ่งพุ่งลงเบื้องล่าง

ศิษย์วังเริงรมย์เบื้องล่าง เห็นชัดว่าพื้นฐานไม่คิดว่าจะถูกโจมตีในจังหวะนี้ แสงดาบขาวสว่างสายหนึ่งสว่างวาบในฝูงคน หัวคนสามหัวที่ติดกันสองหญิงและหนึ่งชาย พุ่งขึ้นฟ้า