บทที่ 232 ศัสตราจัณฑะ

ใต้รูใต้ดิน ที่แท้มีขั้นบันไดหินสีครามยาวอันหนึ่ง พื้นที่ทางเดินที่เดิมมืดสนิทเหลือเกิน ถูกลูกแสงขาวลูกหนึ่งเหนือศีรษะของซีเหมินเหมยที่รออยู่ที่ปากรูแล้ว ส่องสว่างราวกับกลางวัน

สตรีนี้พอเห็นหวังอวี่ลงมา ก็ล้วงจานกลมสีขาวอันหนึ่งจากตัว ใช้นิ้วขยับบนนั้นหลายครั้ง ก็โยนไปที่ปากรู

"ปึ๋ง" หนึ่งเสียง