บทที่ 252 เงามารถี่ยิบ

"ปึ๋ง" หนึ่งเสียง

ลูกประคำลูกหนึ่งในสายลูกประคำบนข้อมือหยวนหมิง จู่ ๆ แตก จอแสงครึ่งโปร่งใสชั้นหนึ่งผุดบนผิวพระสูงผอม ผิวมีอักษรพราหมณ์สีทองอ่อนนับไม่ถ้วนไหลไม่หยุด

เงาเลือดจางพอชนบนนั้น ราวกับเจอของค้าน ถูกเด้งกลับ