บทที่ 257 หนีรอด

ปากของใบหน้าราวหยกนวลนี้ อาจไม่ใช่เล็กมาก กลับราวกับอัญมณีประกายวาบ จมูกอาจไม่ตรงสูงมาก กลับราวกับหยกแกะสลักประณีตไม่มีสอง ตาคู่จังหวะนี้ยิ่งราวกับดาวสว่างที่สุดในกาแล็กซีเงิน วาบแสงที่ทำให้ใจวิญญาณผู้ชายเมา

จากนั้นใบหน้างามที่สุดที่ไม่มีกลิ่นมนุษย์ใบนี้ ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ใส่หวังอวี่

หวังอวี่เพียงรู้สึกสมอง "ครืน" หนึ่งครั้ง ทั้งคนเมา เมาในรอยยิ้มที่ราวกับดอกไม้ร้อยชนิดบานของฝ่ายตรงข้าม