บทที่ 262 พระจันทร์เต็มดวง

"กระหึ่ม"

ในชั่วพริบตาที่เขา 5 นิ้วกำก้อนแสงแน่น หินรูปรีภายในแตก ร่างเงาสูงร่างครึ่งโปร่งใสตนหนึ่ง จากเล็กเป็นใหญ่ผุดในแสงขาว

ไม่ทันหวังอวี่ตกใจตอบสนอง ร่างเงาครึ่งโปร่งใสเพียงเงยหัวมองทิศซากปรักหักพังวัดแวบหนึ่ง ในปากส่งเสียง "เอ๊ะ" เบา คว้าข้อมือเขา พูดเรียบ ๆ