บทที่ 307 เปร่งเปี่ยมสุด

หวังอวี่เดินเลียบไปตามทางเดินเชื่อมสายหนึ่ง ก้าวเร็วมายังริมทะเลสาบเล็ก สัมผัสไออุ่นที่แผ่ออกมาจากผิวน้ำ ก็ย่อตัวลงในทันที ยื่นมือข้างหนึ่งลงไปในน้ำ หลับตาทั้งสองข้างเริ่มสัมผัสความรู้สึก

นานถึงสิบกว่าลมหายใจ หวังอวี่จึงลืมตาทั้งสองข้างขึ้นอีกครั้ง ดึงมือขึ้นจากน้ำ ยกมาไว้ตรงหน้าพินิจอยู่หลายที