บทที่ 351 กระดูกวิญญาณกับไอหยิน

โครงกระดูกยักษ์เหล่านี้ยืนนิ่งไม่ขยับทีละร่าง ร่างใสกระจ่างราวหยกขาว แต่ไอที่แผ่ออกมาดันล้วนถึงระดับฝึกปราณเปี่ยมเต็ม

หวังอวี่ท่องบริกรรมในปาก ธงในมือพองขึ้นต้องลม แปรเป็นสูงราวหนึ่งวาอีกครั้ง แล้ว "ตูม" หนึ่งครั้ง ถูกปักลงในพื้นโดยตรง