บทที่ 368 กลับสู่ดาวครามอีกครั้ง

หวังอวี่รู้สึกว่าตัวเองหลับครั้งนี้นานมาก ยาวนานมาก

มีอยู่ช่วงหนึ่ง ทั้งที่โดยไม่รู้ตัวอยากตื่นขึ้น แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟังเลย จมลงในความง่วงเหงาหาวนอน แต่บางครั้งก็ได้ยินเสียงอึกทึกพร่ามัวบ้าง รับรู้ได้ถึงแสงขาวที่วูบวาบเบื้องหน้าเล็กน้อย แต่สติกลับราวกับถูกแช่แข็ง ไม่มีทางคิดอะไรอย่างแข็งขันได้เลย