บทที่ 395 การคาดเดา

"ไม่เลว ข้ามาจากที่แห่งนั้นจริง" ดร.เฉินลังเลทีหนึ่ง ก็ยังพยักหน้า ใช้มือเดียวปาดในอากาศเบื้องหน้าอีกที กดหลายที คนก็จู่ๆ หายไปจากที่เดิม

ก็ในตอนนี้ ในหูของหวังอวี่ก็มีเสียงไพเราะของหญิงคนหนึ่งดังมาว่า