บทที่ 457 คำสาป

"เจ้าก็คือสหายซือหงเย่า ได้ยินว่าช่วงหลายปีที่ข้าสลบไป ล้วนอาศัยเจ้าร่ายวิชารักษา จึงประคองบาดแผลไม่ให้ทรุดหนัก จนตื่นขึ้นมาเองได้" หวังอวี่ผลักเจ้าเขียวใหญ่ที่ออดอ้อนอยู่บนตัวออก ให้มันหมอบลงบนพื้นหน้าเตียง แล้วถามเด็กสาวชุดชมพู

"ท่านรุ่นพี่โปรดยกโทษ ผู้เยาว์เมื่อหลายปีก่อนเคยได้รับการสืบทอดเภสัชกรสายหนึ่ง วิชาเยียวยาในนั้นบังเอิญได้ผลกับพลังสายฟ้าอยู่บ้าง จึงกล้าบังอาจรักษาท่านรุ่นพี่" ซือหงเย่าได้ยิน รีบอธิบายหลายคำ