บทที่ 462 อนุภรรยาและแขกร้าย

"เรียนท่านรุ่นพี่ 'อ่าวชิงหลาน' ที่เพิ่งยึดครองมา ก็คล้ายกับอ่าวหลิงซีของเรา คือมีเพียงสายแร่ที่แหว่งวิ่นเส้นเดียวเช่นกัน ทรัพยากรขั้น 1 เหล่านี้ก็เป็นของสะสมหลายปีของพวกเขาแล้ว ส่วนทรัพยากรขั้น 2 ต่อให้บางครั้งจะได้มาบ้าง ก็คาดว่าถูกแลกเป็นทรัพยากรบำเพ็ญอย่างอื่นไปนานแล้ว" ซือชิวผิงวางบัญชีในมือลง ตอบอย่างนอบน้อม

"ตอนนี้เรายึดสายแร่ได้เก้าแห่งแล้วใช่ไหม" หวังอวี่ถามอีกคำ

"ใช่เจ้าค่ะ นับแต่ท่านรุ่นพี่ชูธงสำนักหมีซานขึ้นมา ก็มีกลุ่มนักบำเพ็ญอิสระสี่กลุ่มมาสวามิภักดิ์ด้วยตนเองแล้ว ส่วนกลุ่มเล็ก ๆ อื่นแถบนี้ที่ยังไม่สวามิภักดิ์ ก็แสดงท่าทีว่ายินดีถือท่านรุ่นพี่เป็นหัวขบวน หากจะให้พวกเขาสวามิภักดิ์อย่างเต็มตัว ก็ไม่น่าใช่เรื่องยากอะไร" ซือชิวผิงมองหวังอวี่ ในดวงตาเปี่ยมด้วยคลื่นตาที่ไหวระริก

"การรับคนที่มาสวามิภักดิ์เองก็ไม่จำเป็นแล้ว การขยายตัวของสำนักหมีซานให้จบลงเพียงเท่านี้" หวังอวี่กล่าวโดยไม่ลังเล

"นี่... ท่านรุ่นพี่ หยุดขยายตอนนี้ จะน่าเสียดายไปหน่อยหรือเปล่าเจ้าคะ" หญิงสาวได้ยินก็ชะงักไป ถามอย่างลังเล