บทที่ 467 วิญญาณสัตว์และการบำเพ็ญ

ในห้องลับสำหรับบำเพ็ญของป้อมปราการสีดำ

หวังอวี่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งสีเหลืองทองผืนหนึ่ง สองมือประคองแผ่นหยกจารึกสีเหลืองแผ่นหนึ่ง กำลังหยั่งรู้อะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ ข้างกายตั้งตระหง่านด้วยกระถางธูปสำริดใบหนึ่ง ในนั้นปักธูปสีดำก้านหนึ่ง ส่งกลิ่นหอมประหลาดที่เจือกลิ่นคาวเล็กน้อยออกมา ทำเอาผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกจิตใจฮึกเหิม สมองปลอดโปร่งสดชื่นโดยไม่รู้ตัว

หวังอวี่ลืมตาทั้งสองขึ้น พลิกฝ่ามือทีหนึ่ง แผ่นหยกจารึกสีเหลืองก็หายวับไป จากนั้นก็ท่องคาถาในปาก จีบนิ้วทำมือคาถาด้วยสองมือ นิ้วมือทั้งสิบจิ้มออกไปยังความว่างเบื้องหน้ารัว ๆ

"พึ่บ" "พึ่บ"

มือคาถาสีเงินจาง ๆ ทีละสาย ๆ ดีดออกจากปลายนิ้วอย่างต่อเนื่อง แปรเป็นลายเวทสีเทากึ่งโปร่งใสทีละดวง ๆ